Þórunn

Mótmælin á Austurvelli á laugardaginn voru sannarlega áhugaverð. Byltingarhjartað barðist svolítið hraðar við að finna samstöðuna og byltingarandann sem ríkti í miðborginni, og allt ætlaði um koll að keyra þegar hetja dagsins dró Bónusfánann að húni á þaki Alþingishússins. Bláar hendur í pressuðum skyrtuermum, skreyttum ermahnöppum sem sennilega kosta mánaðarlaun margra smælingjanna, teygðu sig þó fljótt út um þakglugga hins háa Alþingis og fjarlægðu flaggið. Þar með var enn eitt svínið komið í hús.

Það sem mér fannst hins vegar setja svartan blett á mótmælin voru ekki reið skoðanasystkini mín sem köstuðu eggjum í spillingarhöllina. Það gerði heldur ekki fólkið sem með ótrúlegri samstöðu kom í veg fyrir að hinn nýi fánaberi íslenska lýðveldisins yrði tekinn höndum. Ónei. Það voru tilraunir skipuleggjenda mótmælanna til að leikstýra samkomunni. Hörður Torfason fór þar fremstur í flokki og reyndi að siða almúgann til eftir sínu eigin höfði. Hann lét ekki þar við sitja, heldur leyfir hann sér einnig að koma fram í fjölmiðlum eftir á og kalla fólkið sem mótmælir spillingu valdastéttarinnar, rétt eins og hann sjálfur, trúða. Hörður hefur einnig gefið það í skyn, að ef “fólk ætli að haga sér svona”, þá leggist mótmælin af og skoðanir fólksins fái ekki að koma fram.

Ég skal segja þér það Hörður, að þrátt fyrir að þú ákveðir að leggja mótmælaskóna á hilluna, þá er til fólk, þar á meðal ég sjálf, sem mun samt mæta á Austurvöll og mótmæla. Ekki voga þér að reyna að drepa niður samstöðu fólksins innan frá með þínum kreddulegu hugmyndum um siðprúð mótmæli. 

Fyrir mér eru allar tegundir mótmælaaðgerða leyfilegar og kærkomnar, nema auðvitað þær feli í sér ofbeldi. Ofbeldi átti sér ekki stað á Austurvelli á laugardaginn og þeir einu sem gerðu sig líklega til að beita slíku voru skósveinar glæpaforingjanna, sjálfir laganna verðir. Ég fagna því að fólk leyfi sér að láta reiði sína og andúð á auðvaldinu í ljós, hvort sem það gerir það með öskrum og látum, eggjakasti, söng, táknrænum gjörningum, fánabrennum, áróðursskiltum, með því að mæta og sýna stuðning, eða á hvern þann hátt sem því dettur í hug. Það er því sorglegt að sjá sjálfskipaðan talsmann hópsins setjast í dómarasætið og gera tilraun til að berja niður mótmælaandann og byltinguna. Slíkt hélt ég að aðeins einn maður leyfði sér að gera. Sá maður hefur hagsmuna að gæta, ekki þjóðarinnar, heldur sinna eigin. Sá maður er sökudólgurinn, og um leið tákn þeirrar spillingar sem við mótmælum öll svo kröftuglega. Sá maður leyfir sér að loka augunum fyrir kröfum þjóðarinnar og kalla hana skríl. Maðurinn sá er auðvitað hinn sjálfhverfi og hrokafulli eiginhagsmunaseggur Geir Hilmar Haarde.

Engin athugasemd

Engar athugasemdir

Skrifa athugasemd

- Nafn

- Netfang

- Blogg

Staðfestingarorð: (nauðsynlegt - því miður)*
Vinsamlegast skrifaðu orðið sem birtist hér að neðan í reitinn.