Þórunn

Við hjónakornin rifumst heiftarlega í gegnum samskiptaforritið MSN í gær. Þar sem að gagnsæi er mikilvægast af öllu mikilvægu á “nýja Íslandi” sé ég mér ekki annað fært en að gera argúmentið opinbert.

Arngrímur says:

En óíslensk athugasemd. Ef það er reykt þá er það ekki hrátt

Þórunn says:

víst

Arngrímur says:

Neibb

Þórunn says:

 allt sem er ekki eldað er hrátt

Arngrímur says:

Að reykja það er að hálfelda það

Þórunn says:

 nauts

Arngrímur says:

Júts

Þórunn says:

 nauts

Arngrímur says:

Júts

Þórunn says:

 nauts

Arngrímur says:

jýts (smókar öll önnur rök)

Þórunn says:

 nauts

 (við því að jýts smóki öll önnur rök)

Arngrímur says:

júts

Þórunn says:

 nauts

Arngrímur says:

júts

Þórunn says:

 nauts

Arngrímur says:

nauts

Þórunn says:

 skák og mát

Arngrímur says:

Á þig

Þórunn says:

 nei þig

Arngrímur says:

nei þig

Þórunn says:

þú tókst upp minn málstað og sagðir nauts

það gerir það að verkum að ég vann

Arngrímur says:

Nauts

Ég sagði nauts við nautsinu þínu

Þórunn says:

 nauts

þú varst svo greinilega að segja nauts við því að jýts smóki öll önnur rök

Arngrímur says:

Sá vægir sem smókar argúmentið

Feis

Þórunn says:

 smók

Arngrímur says:

Feis

Þórunn says:

 jýts

Arngrímur says:

jýts

Hvern fjandann vorum við að tala um?

Þórunn says:

 við vorum bara að rífast, svona eins og hjón gera

[Athugasemdir: 1]

Friðrik Þór? Kona spyr sig.

[Athugasemdir: 3]

Hér í Noregi þykir ekkert tiltökumál að klæðast regnjakka við jakkafötin, kjólinn eða fínu háu hælana. Þá á ég ekki við einhverjar fínar og flottar regnkápur, heldur svona vind- og vatnshelda útivistarjakka. Ég hélt í einfeldni minni að norskum þætti þetta bara kúl og fannst ógeðslega fyndið að gera grín að hallærislegum, regnfataklæddum Norðmönnum. Eiginlega alveg þangað til í dag.

Það var voða klassí dama sem lagði upp í spássitúr um fallegu Bergen í morgunsárið. Daman sú var ekki í regnkápunni sinni fínu, enda ekki rigning úti. Heim kom hins vegar eitthvað sem helst líktist sjóreknu líki með regnhlíf á röngunni. Sjaldan eða aldrei hefur nokkurt lík verið jafn uppfullt af skilningi á praktískum hallærislegheitum norskra.

Djöfull hlakka ég annars til að koma heim og rifja upp hvernig heiður himinn lítur út.

[Athugasemdir: 0]

Á lítilli subbubúllu í Florø,  sem heitir því skemmtilega nafni Mama Rosa, er hægt að fá alveg sjúklega góðan kebab. Ég er búin að fara alveg vandræðalega oft þangað í sumar. Það sannaðist núna um helgina þegar ég mætti einu sinni sem oftar og hugðist panta uppáhalds kebabinn minn í síðasta skipti. Ég fékk ekki að ljúka við pöntunina því starfsmaðurinn botnaði setninguna og brosti sínu blíðasta, alveg óþolandi hreykinn af stálminni sínu. Svona eins og hann væri að bíða eftir að ég klappaði honum fyrir dugnaðinn. Frábært.

Á meðan ég beið spjallaði sá hressi við mig eins og gamlan vin. Hann er eigandi Mama Rosa, miðaldra karl frá Afganistan. Hann fékk skyndilega mikinn áhuga á því að heimsækja Ísland þegar ég kvaðst vera á heimleið og vildi ólmur fá símanúmerið mitt. Ég muldraði eitthvað um að ég yrði sko ekkert með sama númer á Íslandi, þannig að þýddi svo sem lítið. Í þann mund kom hann svífandi með kebabinn, krotaði nafn og símanúmer á post-it miða og skutlaði öllu saman í hvítan plastpoka. Verði þér að góðu og hringdu endilega í mig, sagði hann og rétt mér pokann, eitt sólskinsbros í framan.

[Athugasemdir: 0]

« Fyrri skrif