- heimasíða Jóns Knúts Ásmundssonar.
Íþróttafréttamenn eru ekki í neinu sérstöku uppáhaldi hjá mér. Þeir virka bara eitthvað svo vitlausir. Ég meina, hvernig getur fullorðinn maður haft fótbolta á heilanum? Þetta er ósanngjarnt því ég veit að það er alveg jafn banal að hafa poppmússík á heilanum á fertugsaldri. Auðvitað á maður frekar að hafa hugann við flasningar, öxla og þakrennur.
En helsti galli íþróttafréttamanna er hversu “einhverfir” þeir eru. Þeir hugsa bara um fótbolta og lýsa leikjum eins og menn (enda eru þeir þannig menn) sem hafa enga þekkingu á neinu nema þessari íþrótt. Þetta er eins og að hlusta á suma útvarpsmenn fjalla um popptónlist. Þeir fjalla um hana eingöngu á forsendum poppsins og áherslan þá oftast nær á persónur og leikendur. Menn sjá ekki poppið í the larger scheme of things. Menn sjá ekki samhengi hlutanna. Að popp er ekki bara popp. Popp er miklu meira og getur, ef við viljum, sagt okkur heilmikið um okkur sjálf og samfélagið sem við höfum búið til.
Sama með knattspyrnu. Fótbolti er ekki bara fótbolti. Þetta vita allir sem hafa einhvern tímann farið á fótboltaleik. Þegar ég sá Stoke vinna Oxford 4-1 í Englandi snemma hausts 2000 var ekki bara Stoke að vinna Oxford heldur voru “alvöru” og “vinnandi” karlmenni að berja á einhverjum “skólastrákum” (eins og ég heyrði einhverja bulluna segja).
Fótbolti er popptónlist íþróttanna. Sömu vandamálin herja á fótbolta og popptónlist. Peningar og kommerjalismi. Þess vegna er svo gaman að horfa á HM. Maður ímyndar sér allavega að á köflum sé maður að horfa á menn spila knattspyrnu vegna þess að þeir elska íþróttina og vilja í ofanálag vera landi sínu og þjóð til sóma.
…
Þorsteinn J skilur að fótbolti er ekki bara fótbolti og hann skilur líka að HM er ekki bara hvert annað íþróttamót. Þarna er allur heimurinn á sviði og þarna gefst sjaldgæft tækifæri til að kynna fyrir áhorfendum aðrar þjóðir og aðra menningu. Hann skilur líka að fótbolti getur verið fyrir alla. Þetta er innklúsívur klúbbur. Þess vegna var Ingibjörg Þórðar, knattspyrnumamma í Neskaupstað, í beinni hjá honum í gær. Bjarni Fel hefði aldrei litið svona á málið. Hann hefði talað við Guðjón Þórðar eða Ásgeir Sigurvins. Við einhvern sem hefur “vit” á “alvöru” fótbolta.
Þorsteinn J, og bara Þorsteinn J, réttlætir að sex klukkustundir á dag séu helgaðar knattspyrnu í sjónvarpi allra landsmanna.
Baldvin Baldvinsson 15June2010
Svakalega er ég þér sammála.
Flott grein og gagnrýnin.
Guðjón Freyr 15June2010
100% sammála þér, einnig gaman af því þegar hann hringir í fólk sem er statt í S-Afríku. Hann ætti að fá borgað fyrir góða landkyningu, það vantar reyndar konur í setið hjá honum þó svo að hann sé duglegur að hringja í þær. Væri skemmtileg tilbreyting við summa sem eru fastagestir hjá honum, sem flestir eru eins og þeir sem þú gagnrýnir. Flott grein
Hjortur 15June2010
100% ósammála hérna. þorsteinn er uppblásið hégómagtröll sem hefur stórskaðað fótaboltaumræðu í fjölmiðlum. hann sagði fyrir nokkrum árum að knattspyrna væri nauðaómerkileg íþrótt en það sem gerðist utan við völlinn væri það sem drægi fólk að. hann raðar í kringum sig hreint óþolandi sykurpúðum sem halda að þeir séu staddir í einni langri dressmann-auglýsingu
og toppa hvorn annan með endalausri frasakeppni. en hann er þekktur fyrir að hola sér niður þar sem hitinn er og kreysta út alla þá athygli sem hægt er. vonandi fyrir fótboltann og allmenna geðheilsu fer hann að hætta þessu. lifið heil.
Ólöf 15June2010
Þorsteinn J er eina ástæðan fyrir því að slökkt er á ryksugunni þessa dagana og sykurpúðagengið er alveg að redda geðheilsu minni a.m.k. og örugglega fleiri eiginkvenna landsins!!!!! Svona nú, lífið er einn kjút frasi og höfum gaman aðððessu! Lifum heit og kreystum úr okkur stuðið ;)
Gunnar 15June2010
Líklega er þetta það eina skynsamlega sem ég hef séð sagt um knattspyrnu, nokkurntímann (verandi iðkandi antisportisma). Takk fyrir það.