Allir elska JKÁ
- heimasíða Jóns Knúts Ásmundssonar.
Athugasemdir
Eldri skrif
Stjornbord
Lélegasta bók sem ég hef lesið síðustu misserin er starfsævisaga Jónasar Kristjánssonar hvers nafn ég lagði ekki á minnið. Hún heitir örugglega “Óttalaus” eða eitthvað í þeim dúr. Jónas er líklega eitt mesta montrassgat á landinu – þótt víðar væri leitað – en hugsanlega lít ég einungis svo á málin vegna þess að ég kem úr fjölskyldu þar sem lagt er blátt bann við að segja frá afrekum sínum. Maður blæs ekki í sitt eigið trompet!
Jónas birtist manni sem senílt gamalmenni í heimi sem versnandi fer. Maður missir fljótlega tölu á öllu því stórkostlega sem Jónas hefur fundið upp í gegnum tíðina en hann mun meðal annars hafa fundið upp rannsóknarblaðamennskuna svo eitthvað sé nefnt. Fólkið sem hann hefur hitt á lífsleiðinni er annað hvort fífl eða ekki svo mikið fífl en almennt má segja að það rúmist tveir litir fyrir í litrófi ritstjórans: Kolsvart og grátt.
Ég náði ekki að klára bókina, átti sirka þriðjung eftir þegar ég lagði hana frá mér. Mér leið illa. Eins og ég hefði drukkið lélegan landa. Ég spurði mig: Hvers vegna á þessi maður svona marga aðdáendur? Ég vann undir stjórn hans í tíu daga haustið 2005 og ég man að mér fannst ritstjórnin vera einhvers konar Jónasar-költ. Allt sem maðurinn sagði var svo fyndið og beitt og spot on. Ég skildi þetta ekki.
Vilji maður taka Jónas á þetta og afgreiða bókina í þremur setningum gætu þær verið svona: Jónas fæddist með silfurskeið í munni og hefur líklega vanist því að fólki finnist hann æðislegur. Menn sem umkringja sig aðdáendum verða fyrr eða síðar bilaðir. Spyrjið bara Brian Wilson.
Nú.
Sú ömurlega umræða sem fram fer í netheimum – svona almennt og yfirleitt – er mönnum eins og Jónasi að kenna. Þeir hafa komið þeirri hugsun fyrir í fólki að texti eigi að vera stuttur og hnitmiðaður. Eins og bókin hans sem er vissulega stutt og hnitmiðuð. Það þarf hinsvegar að koma fram líka að bókin er fyrst og fremst hnitmiðað innihaldsleysi. Eins og bloggið. Eins og Facebook. Eins og Fréttablaðið.
Það litla sem ég hef lesið úr skýrslu Rannsóknarnefndar Alþingis er hinsvegar skýrt, rökfast, hnitmiðað og LANGT og ÍTARLEGT. Yfir henni hvílir akademísk yfirvegun og það er svo gott – svo frískt – að lesa svona texta eftir allt sem á undan er gengið. Eftir öll bloggin, eftir öll illa skrifuðu kommentin, eftir allan Jónasinn. Maður fær hérumbil trú á íslenskt samfélag að nýju. Trú um að við getum kannski – þrátt fyrir allt – rifið okkur upp og farið að gera eitthvað uppbyggilegt og mannbætandi.
Fjölmiðlamenn mættu gera meira af því að ræða við menn eins og prófessor Vilhjálm Árnason því í einu hálftíma viðtali við slíkan mann er meiri dýpt og viska en í öllu sem Jónas Kristjánsson hefur nokkurn tímann sagt. Þá er eiginkona Jónasar, hún Kristín, ekkert mikið síðri en Vilhjálmur. Tölum líka við hana. Minna við manninn hennar.
2 athugasemdir
Skrifa athugasemd
Siggi Óla 17April2010
Djöfull er ég sammála. Ótrúlegt merkikerti þessi maður. Besservisser DAUÐANS. Ég skil ekki af hverju Rás 2 hleypir þessu fífli að í hverri viku. Svo eru spyrjendur alltaf skíthræddir við hann og dirfast aldrei að draga neitt í efa sem hann lætur út úr sér. Jónas er sérlega gott dæmi um mann sem hugsar fullkomlega óvísindalega. Hann bara “VEIT HVERNIG ÞETTA ER”. Að auki er hann svo gíurlega svartsýnn, eins og þú bendir á og ætlar mönnum alltaf verstu mögulegu mótívasjónir. Hann sér viðbjóðsleg samsæri í hverju horni.
Því miður eru svoleiðis álitsgjafar oft vinsælir í fjölmiðlum. Meiri Vilhjálm….minni Jónas.
Hilmar 1June2010
Sammála, sammála og sammála. Ég las bókina fyrr á þessu ári og hlakkaði beinlínis til að lesa hana. Ég hélt að bókin myndi innihalda eitthvað djúsí um lífshlaup hans, kynni af mönnum og málefnum, uppljóstranir um það sem gerðist bak við tjöldin. Síður en svo … bókin er hrútleiðinleg og það sem verra er, hún er illa skrifuð. Ekki bætir úr skák þegar þessar leiðindu lýsingar um hestamennsku birtast. Hverjum er ekki fokking sama um þessi fjandans hross?