Allir elska JKÁ

Þótt ég hlusti oftar á margt annað er Oklahómabandið Flaming Lips holdgervingur alls þess sem er í lagi í popptónlist í dag. Ávallt á hreyfingu, ávallt hugsandi til framtíðar, ávallt á ystu nöf. Það er vegna svona hljómsveita sem maður hefur enn áhuga á popptónlist og það sem meira er; maður hefur enn TRÚ á popptónlist sem skapandi list. Einhverju sem getur ögrað manni og fengið mann til að hugsa sinn gang. Væri ekki fyrir FL þá væri maður bara þrjátíu og fjögurra ára að hlusta á Lloyd Cole með öðru eyranu yfir uppvaskinu. Andleg blankheit verða líklega ekki mikið meiri (með fullri virðingu fyrir Cole).

Flaming Lips hafa verið á mikilli siglingu undanfarin tíu ár. Gáfu út hina mögnuðu Soft Bulletin árið 1999, popp-perfeksjónina Yoshimi Battles the Pink Robots 2002 og síðan meistaraverkið At War with the Mystics árið 2006. Sú síðastnefnda verður ofarlega á mínum lista yfir bestu plötur fyrsta áratugar 21. aldar en það er mín bjargfasta trú að sú plata sé einn dásamlegasti hljóðskúlptúr poppsögunnar. Þá plötu á maður að hlusta á í heddfón með ljósin slökkt og einn bjór í mallanum (og sleppa fyrsta laginu).

Fyrr í vikunni kom út ný plata með hljómsveitinni sem ber heitið Embryonic og er sögð sú skrýtnasta sem hún hefur gert frá því Zaireeka kom um miðjan tíunda áratuginn (sú innihélt fjórar plötur sem spila átti samtímis). Á You Tube fann ég þetta hljóðsýni af Embryonic og það lofar mjög góðu svo ekki sé meira sagt.

…

Svo hitti ég Gvend Stalín fyrir utan Krónuna á Reyðarfirði. Spurði hvernig honum litist á afabarn Stalíns sem höfðað hefur mál gegn ritstjóra í Moskvu er skrifaði illa um afa gamla.

“Mér hefur nú alltaf þótt vænt um kallinn,” sagði Gvendur um nafna sinn. “Menn eru alltaf að tala um að hann hafi látið drepa þetta og þetta marga en hann var bara mannlegur eins og ég og þú.”

“Það hafa nú ekki allir látið fyrirskipa morð á nokkrum tugum milljóna manna,” sagði ég.

“Ja, menn mega nú ekki gleyma að kapítalistarnir hafa ýmislegt á samviskunni líka.”

Sátum síðan pikkfastir í hjólförunum í dágóða stund þangað til ég fór að vinna og Gvendur fór í sjoppuna. Hann viss í sinni sök og ég í minni.

[Athugasemdir: 2]