Allir elska JKÁ

Þegar við spiluðum í Seldal um daginn söng ung norðfirsk söngkona, sem heitir Kolbrún Gísladóttir, lagið Big in Japan sem mér fróðari sögðu að væri eftir listapopparana í Japan eða höfuðpaur hennar David Sylvian. Það reyndist rangt. Big in Japan var með þýska eighties bandinu Alphaville. Svona hljómaði það með þeim:

En útsetning Kolbrúnar var byggð á útsetningu Ane Brun, hinnar norsku. Þessi strípaða versjón sýnir með óyggjandi hætti að mörg góð lög urðu til á hinum umdeilda “eighties”. Útsetningarnar voru aftur á móti oft ævintýralega smekklausar.

Flutningur Kolbrúnar á laginu var ógleymanlegur þeim sem sáu og heyrðu. Maður sat eiginlega gapandi á meðan hún söng þetta lag og Love will tear us apart. Stíllinn svo tilgerðarlaus og algerlega laus við melismusöngstílinn sem hrjáir margar ungar söngkonur nútildags. Því miður tók enginn Kolbrúnu upp í Seldal og því verður Ane Brun að duga núna.

[Athugasemdir: 4]

Um síðustu helgi gekk ég á Bagal á Norðfirði en ég hef verið að hugsa um það síðan 2004 að ganga á tindinn. Hann lítur svona út:

Þetta er eitt af fáum fjöllum á Norðfirði sem ég treysti mér ekki til að ganga á án leiðsagnar en svona við fyrstu sýn – allavega fyrstu sýn leikmanns – virðist hann fremur óárennilegur. Gangan var líka erfið, eiginlega alveg jafn erfið og ég reiknaði með, og þess vegna var auðvitað ótrúlega gaman að komast á toppinn. Það er með fjallgöngur eins og svo margt í lífinu að ef maður þarf ekki að hafa fyrir þeim er eiginlega ekkert varið í þær. Hópurinn var þéttur og góður og á tímabili varð mér hugsað um siðfræði fjallgöngumennskunnar. Um hana hafa eflaust verið skrifaðar bækur og gerðar rannsóknir og örugglega hefur einhvern tímann verið bent á hversu góður mórallinn er þegar ekkert bjátar á. Og ekkert bjátaði á í þessari göngu. Allt gekk vel og allir komust alla leið þar sem þessi mynd er tekin.

F.v. Gummi Gils (nesti: eitt Mars), JKÁ (nesti: harðfiskur) og Siggi (nesti: hnetur og rúsínur).

[Athugasemdir: 1]

Einhvern tímann sumarið 1990 sáum við Logi frændi auglýsingu frá plötubúð í Reykjavík: Þrjár plötur á verði einnar! Þar sem Doolittle með Pixies var í pakkanum létum við slag standa. Ég hlusta aldrei á Pixies núorðið en þeim mun meira á hljómsveitina Sundays. Debjútið þeirra Reading, writing and arithmetic fylgdi með og þetta er vinsælasta lagið af þeirri plötu og reyndar vinsælasta lag hljómsveitarinnar yfirleitt. Sannkallaður ninetieshittari, sannkölluð þokumússík.

Verð að láta þetta fylgja með. Sannkallað gæsahúðarlag…

[Athugasemdir: 0]

Nokkrum vikum fyrir kosningar hafði félagi í Borgarahreyfingunni samband við mig og bauð mér að taka þátt í kosningabaráttunni með þeim. Ég sagði nei takk. Sagði: Tek ekki þátt í stjórnmálastarfi. Sagði hinsvegar ekki: Mér finnst félagsmál leiðinleg og langflestir stjórnmálamenn sem ég hef kynnst finnst mér leiðinlegir þ.e.a.s. karlarnir. Konurnar eru langflestar fínar. Guðrún Ögmunds alveg áberandi skemmilegust en þess má geta að í slúttinu hjá Samfó vorið 2003 gaf ég henni í glas. Minnir sjeníver í kók. Var allavega eitthvað svona klassískt. Retró. En. Sumsé. Frekari vinna fyrir stjórnmálaflokk myndi gera útaf við trú mína á mannkyninu.

Ég sagði við manninn frá Borgarahreyfingunni að ég hefði ekki áhuga. Ég hefði unnið svona vinnu einu sinni. Vissulega skemmtilegt (á köflum) en frekari vinna myndi ekki auka trú mína á stjórnmálaflokkum og lýðræði. Kallinn í símanum hló. Líkt og ég væri barn eða hálfviti. “Við erum sko ekki þannig stjórnmálaflokkur,” sagði hann og benti mér á að lesa heimasíðu flokksins. Hún myndi sannfæra mig. Ég fór í sölumannsviðmótið og sagði mitt mest afgerandi nei:

“Neibb!”

En þið skuluð ekki halda að það hlakki yfir mér núna þegar ég sé að Borgarahreyfingin er ekkert betri en aðrir flokkar og sennilega aðeins verri. Ég sit ekki hér, ánægður með mig, og segi: “Ég sagði ykkur þetta!” Ekki halda eitt augnablik að ég sé “a cynical bastard”. Mér finnst í raun og veru leiðinlegt hvernig farið er fyrir þessum flokki en það er bara eitthvað við pólitík sem gerir sumt fólk – jafnvel besta fólk – að fíflum. Sem er merkilegt helvíti. Merkilegt helvíti bara.

…

Þess má geta í þessu sambandi að allir flokkar í Fjarðabyggð, nema Framsóknarflokkurinn, hafa boðið mér á lista. Ég hef alltaf sagt nei. Ekki með semingi. Bara hreint og klárt nei: “Neibb” eða jafnvel “neihei”. Fyrir síðustu kosningar hafði aftur á móti enginn flokkur samband. Ég sat meira að segja á spjalli með flokksbundnu fólki sem kvartaði undan því hversu erfitt væri að fá fólk til að taka þátt í stjórnmálastarfi. Aldrei barst talið að mér og hvort ég væri að gera eitthvað í apríl og maí. Áhuginn á mér var enginn.

Sem var næs.

…

Allmanbræður eru, þegar upp er staðið, besta Suðurríkjabandið. Þeir voru flinkastir og mest orgínal. Pjúristarnir segja að bandið hafi verið best þegar Duane Allman var enn á lífi en því er ég ekki sammála. Í mínum huga er Dickey Betts aðalmaðurinn í bandinu. Þegar Dickey tók við sem “de facto” leiðtogi sveitarinnar, eftir fráfall Duanes, breyttist hún til muna. Kántríáhrifin urðu meira áberandi á kostnað blússins og gítarsólóin styttri og melódískari. Þetta heyrist berlega á meistaraverkinu Brothers and Sisters sem var fyrsta platan unnin frá grunni án Duanes. Á You Tube er að finna þetta lag af plötunni. Heitir Jessica og er líklega dæmigerðasta Allmanbræðralagið…

[Athugasemdir: 0]

Það eru mörg ár síðan mér var sagt frá bílnum með Alcoa-númeraplötuna á Reyðarfirði. Ég hef hlegið að þessu með öðrum en númerið hefur jafnan verið notað sem dæmi um fyrirtækjavæðingu Reyðarfjarðar. Þrátt fyrir að ég hafi verið hlynntur stóriðju á Reyðarfirði hefur þessi djúpa lotning fyrir Alcoa alltaf farið í taugarnar á mér. Alcoa er stórfyrirtæki, rekið á kapítalískum forsendum. Því er ætlað að græða monnípeninga. Alcoa er ekki góðgerðarapparat. Þannig ber að hugsa um það. Þannig ber manni líka að hugsa um Síldarvinnsluna og Eskju. Og Tónspil. Með þessu er ég ekkert endilega að kasta rýrð á þessi fyrirtæki. En þau eru það sem þau eru og stundum er ágætt að minna sjálfan sig á það.

Enívei.

Ég hef aldrei séð þennan bíl með berum augum. Númeraplatan var einungis til í bröndurum og sögum. Hún var hálfgerð goðsögn ef útí það er farið.

Þangað til í gær. Fór á pósthúsið og viti menn! Var ekki bílnum með Alcoanúmerinu plantað fyrir framan. Fór inn og stóð fyrir aftan eigendurna í biðröðinni. Virtist afar viðkunnanlegt fólk. Leit eiginlega alls ekki út eins og ég hafði ímyndað mér. Hafði séð fyrir mér einhvers konar rudda með greindarvísitölu við frostmark. Þetta fólk leit alls ekki út þannig og ég get alveg ímyndað mér að þau fari í pikknikk, þegar vel viðrar á laugardegi, uppí svokallaðan Toyotaskóg hér á Reyðarfirði. Geymi jafnvel nestið sitt í boxum frá Tubberware.

Kvöldið er okkar og vor um Toyotaskóg…

…

Mýtan um góða veðrið fyrir austan hlýtur að vera ein mesta lygi Íslandssögunnar. Á pari við lygina um hina miklu ábyrgð bankastjórnenda á tímum góðæris.

Líklega er þetta versta sumar sem ég hef upplifað á Austurlandi og hafa sumrin síðustu árin svosem ekki verið neitt til að hrópa húrra fyrir. Hér hefur verið haust síðan í lok júní og því þiggur maður með þökkum veðrið í gær og í dag. Það er hlýtt. Og logn sem maður upplifir bara hér austur á fjörðum. Svokallað blankalogn. Sjórinn spegilsléttur. Laufblöðin haggast ekki.

…

Þegar allt fór á hvolf í fyrrahaust varð ég að fara yfir heimilisbókhaldið og skera niður. Ég gat allt eins átt von á því að missa vinnu í annað skiptið á sama árinu. Svo varð ekki og allt fór vel að lokum. Bara eins og í Doddabók. Eitt af því sem varð fyrir barðinu á niðurskurðarhnífnum var áskrift mín af Neonbókunum sem Bjartur gefur úr. Tólf hundruð kall annan hvern mánuð. Jabbs. Þetta var heimskulegasta ráðstöfun sem ég hef nokkru sinni borið ábyrgð á enda er þetta gjöf en ekki gjald fyrir þessar eðalbækur sem þetta ótrúlega snjalla forlag gefur út. Ég gekk því í klúbbinn aftur í síðustu viku og bætti um betur: Keypti Karla sem hata konur og Í meðferð sem Bjartur gefur líka út. Bækurnar voru viðurstyggilega spennandi. Fyrri bókina las ég á einni helgi (en sú er tæpar sex hundruð blaðsíður) og hina las ég á einu kvöldi (tæpar þrjú hundruð blaðsíður). Þegar ég hætti að lesa Sval og Val um tólf ára aldurinn skipti ég yfir í spennubækur og var sérstaklega hrifinn af Stephen King og Duncan Kyle. Í menntaskóla hætti ég að lesa skáldskap að mestu og byrjaði að lesa kennslubækur og ævisögur rokkara. Síðustu árin hef ég lesið skáldsögur inn á milli rokkbókmennta en aldrei litið í spennubækur. Fyrr en nú. Vona innilega að Bjartur gefi út meira af svona löguðu.

…

Hljómsveitin Coney Island Babies ætlar sér stóra hluti í vetur og ef allt fer vel mun fyrsta plata hljómsveitarinnar líta dagsins ljós fyrir jól. Við byrjuðum faktískt séð að vinna að henni í febrúar en einhvern tímann á næstu vikum verður þráðurinn tekinn upp að nýju. Við eigum svo mikið efni að með örlitlu extra átaki gætum við örugglega hafið útgáfusögu okkar með tvöfaldri plötu. En. Frankie goes to Hollywood erum vér ekki.

…

Eftirlætis lagið mitt þessa dagana er lagið Wilco (The Song) með hljómsveitinni Wilco af plötunni Wilco (The Album).

[Athugasemdir: 4]

CONEY ISLAND BABIES: Morning to kill from GúrkaTV on Vimeo.

[Athugasemdir: 5]