Allir elska JKÁ

Hún var soldið skrýtin athöfnin í gær þar sem menningarstyrkjum Menningarráðs var úthlutað. Nokkur mjög spennandi verkefni fengu úthlutað vænni monnípjeningasummu og greinilegt að það er mikil gróska í menningarlífi Austfirðinga (get aldrei vanist því að segja “Austlendingar”). Ég er sérstaklega spenntur að sjá hvernig vini mínum Jóni Hilmari tekst upp með næstu djasshátíð sem var að allra sögn frábær í fyrra þrátt fyrir að fjölmiðlar hafi sýnt henni lítinn áhuga. Eða svo sagði kappinn sjálfur að minnsta kosti.  

Nú. Hún var skrýtin þessi athöfn vegna þess hversu leiðinleg hún var. Flutt voru alltof mörg ávörp sem öll fjölluðu um það sama (“erfiðir tímar framundan”, “gæti reynst erfitt að fá mótframlag”, ” en menning skiptir máli” og ”blablabla”). Temu sem voru, að ég held, algerlega á skjön við létta lund þeirra sem hlutu þó styrk og hlakka til að bretta upp ermar og byrja. Væri ekki nær að hvetja fólk til dáða en að draga úr því þrek og þor með endalausum barlómi? Það vita jú allir að framtíðin er svört.

Tónlistaratriðin björguðu þessu og hefðu þau mátt vera enn fleiri fyrst ræðumenn voru svona daprir. Sérstaklega var ég ánægður að heyra loksins “ættingja” minn Kára Þormar taka lagið en þrátt fyrir að hafa þekkt hann í einn og hálfan áratug hef ég aldrei séð hann spila “læf”. Hann var algert monster. Steikti hreinlega píanóið. Bara eins og sjálfur Jerry Lee Lewis.

Svona á auðvitað athöfn á vegum apparats sem kennir sig við menningu að vera. Hún á að vera skemmtileg og þess vegna þurfa pólitíkusar og embættismenn að láta öðrum eftir sviðið. Skilst að bætt hafi verið úr þessu í kaffinu eftir sjálfa athöfnina en það er ekki nóg. Þýðir ekki að drepa mann úr leiðindum fyrst þannegin að maður fer bara heim við fyrsta tækifæri!

Jamm, vandamálin eru mörg. Ó, já. Ó, sei sei.

…

Ég fékk tvö hundruð þúsund kall fyrir hugmynd sem kallast “Drög að ferðahandbók um Neskaupstað” sem verður einhvers konar safn ferðaskrifa um Neskaupstað og ég ætti þar af leiðandi að vera ánægður.  Sem og ég er! Ég er í skýjunum því þetta þýðir að ég get tekið mér frí frá vinnu í mánuð til að sinna verkefninu. Ekki veitir af, kiðlingarnir mínir. Þetta er jú bara hugmynd.

…

Dagurinn í gær var mjög góður. Til dæmis varð til vinstri stjórn á Íslandi en það er engu við það mál að bæta á þessum blogg-óðu tímum. Tek bara undir með Jónasi ritstjóra sem segir:

“Mara Sjálfstæðisflokksins er horfin af þjóðinni. Vonandi líða áratugir áður en ógnarflokkur frjálshyggjunnar kemst aftur til valda. Hannes Hólmsteinn Gissurarson innleiddi hana í hugarheim ráðamanna Sjálfstæðisflokksins. Hann fékk Davíð Oddsson að lærisveini. Davíð innleiddi frjálshyggju í samfélagið. Hélt svo hlífiskildi yfir henni sem seðlabankastjóri. Þetta voru gleðitímar. “Sjáið þið ekki veizluna, piltar,” kallaði Árni Mathiesen. Nú er veizlunni lokið og reikningurinn hefur verið sendur þjóðinni. Á næstu dögum verður Davíð rekinn úr Seðlabankanum. Þá hverfur loksins mara Sjálfstæðisflokksins.”

Segir allt sem segja þarf.

[Athugasemdir: 5]

[Athugasemdir: 0]

Ertu ekki farin að sofa? Jæja…

Sumir toppa undir það síðasta. Einhvers konar “mér er andskotans sama” attitjút veldur því sennilega. Undanfarin kvöld hef ég hlustað nær non-stop á Chet Baker. Hér er hann tveimur árum fyrir andlátið á Ronnie Scotts klúbbnum í Soho. Sjúskaður eftir áratuga sukk og svínarí en röddin smooth eins og tólf ára gamalt Highland Park.

Chet Baker var bítnikki frá Kaliforníu. Holdgervingur “vesturkúlsins”. Kunni best við sig á ströndinni, með vínglas í hægri, rettu í vinstri.

Það er engin frekja í þessari tónlist. Hún krefst einskis af manni. Hún er hæg suðvestanátt niðrá fjörðum, seint í ágúst, svona sirka korter yfir ellefu. Hún er víman eftir fyrsta sopann úr fyrsta hvítvínsglasinu.

Hvað um það. Góða nótt, kæri lesandi, og skíndu sem lengst.

[Athugasemdir: 2]

… á Egilsstöðum. Ætlaði ekki að mæta, enda vaska diskarnir sig ekki upp sjálfir, en svo lét ég tilleiðast. Hafi einhvern tímann verið skylda manns að sýna lit er það núna. Hitti við bálið nágranna minn Einar Ben sem aukinheldur er framsóknarmaður. Hann er, þrátt fyrir flokksskírteinið, með byltingu í hjarta…

“Mig langar að spreyja bankann”

[Athugasemdir: 1]

Í dag kom út fyrsti singúllinn af næstu plötu U2. Hér getiði heyrt hann.

Við fyrstu hlustun minnir þetta svolítið á Manic Street Preachers – aðallega Bono samt - og ég veit nú eiginlega ekki hvað mér finnst um það. En mér fannst Fly líka furðulegt þegar ég heyrði það fyrst og Vertico reyndar líka. Tala nú ekki um Numb af Zooropu. Svona þegar ég hugsa útí það hefur mér alltaf fundist fyrsti singúllinn af nýjum plötum frá U2 skrýtinn. Síðan sekkur þetta allt inn, hægt og rólega, og maður er farinn að raula með og lesa alls kyns visku úr textunum sem er í raun ekki til staðar. U2 eru Bítlar minnar kynslóðar og þá er viðeigandi að óska sjálfum sér til hamingju með daginn.

(Ekki vanur að biðja fólk um að kommenta en mér þætti nú samt gaman að heyra álit lesenda á laginu…)

[Athugasemdir: 6]

Í dag var mótmælt á Egilsstöðum. Sýndist mér að fundarmenn hafi verið um hundrað sem verður að teljast nokkuð gott því langt er síðan ég hef upplifað aðra eins snjókomu! En hlaðvarp Rauðhausa var að sjálfsögðu á staðnum til að hljóðrita þennan sögulega fund. Ræðurnar voru tvær, stuttar og fínar, alveg eins og ég vil hafa þær.

Björgvin Valur Guðmundsson

Ingunn Snædal

[Athugasemdir: 1]

…þurfti að gera skilti. Það er jú það sem íslensk bylting gengur útá. Ennþá allavega.

Við parið heimsóttum miðstöð byltingarinnar hér eystra í húsnæði VG við Kaupvang á Egilsstöðum. Þar hittum við fyrir unga róttæklinga í skiltagerð (“Ekki meir, Geir”, “Burt með ránfuglinn” og “Grillum svínið” meðal þess sem sjónvarpsvél Hjalta mun sjá á morgun).

Allt var samkvæmt bókinni í miðstöð byltingarinnar: Dylan á fóninum, “Vöggukvæði róttækrar móður” eftir Böðvar skrifað á vegg (svo allir gætu farið með það fyrir háttinn býst ég við). Skortur á hasslykt þó tvímælalaust vonbrigði.

Fáskrúðsfirðingurinn Þórunn Ólafsdóttir (fædd í merki fisksins) ber ábyrgð á komu byltingarinnar austur. Ég tilti mér við hlið hennar þegar hún var um það bil að hefja vinnu við skilti sem að lokum hét “Sökkvum Kárahnjúkum”.

Þegar byltingin kom austur…

[Athugasemdir: 1]

… að ekki eigi að klára tónlistarhúsið í Reykjavík heldur láta það standa líkt og nú með stillansana, steypujárnið, óperudraugana og allt um ókomna tíð. Látum það standa sem tákn um heimsku mannanna á tímum ofsakapítalisma! Trúið mér, við lifum á merkilegum tímum og Ísland þykir eitt það merkilegasta á þessum merkilegu tímum. Hálfklárað tónlistarhúsið yrði einn vinsælasti áningastaður ferðamanna á 21. öld. Reykjavík yrði lokins heimsborg. Segi það og skrifa…

[Athugasemdir: 7]

Kona fer til læknis eftir Ray Kluun. Í fyrra var ég áskrifandi af Neon-bókunum svokölluðu sem Bjartur gefur út. Þetta eru nýjar bækur eftir erlenda höfunda og þær veita manni innsýn í nýjustu strauma samtímabókmenntanna (eins og maðurinn sem seldi mér áskriftina sagði sjálfsagt). Af þeim sex eða sjö bókum sem ég fékk í fyrra fannst mér þessi skemmtilegust. Ég gæti sagt að þetta væri átakanleg saga um margbreytileika ástarinnar og hvernig ýmsar óvæntar hliðar hennar koma í ljós þegar aðstæður krefjast þess. En málið er bara einfaldlega það að ég hef hreinlega aldrei haldið jafn rækilega með skíthælnum eins og ég gerði þegar ég las þessa bók.

Og ég hlýt að spyrja sjálfan mig: Hvers vegna?

A Heartbreaking Work of Staggering Genius eftir Dave Eggers. Eggers þessi er blaðamaður, skáld og amerískur egghaus. Þetta er ein af þessum svokölluðu skálduðu ævisögum sem eru svo vinsælar þessi misserin. Bókin segir m.a. frá sambandi Eggers við litla bróður sinn eftir að báðir foreldrar deyja úr krabbameini. Um þetta efni hefði verið hægt að skrifa ofurvæmna og þreytandi sögu í anda Sirrý en Eggers sneiðir framhjá allri tilfinningavellu. Samt er sagan full af tilfinningum og dramatík.  Stundum finnst mér Eggers of sniðugur. Stundum les ég nokkrar blaðsíður og heyri höfundinn hrópa: Look at me go! Slík er orðfimin. Soldill Þórbergur í honum blessuðum.

En svona aðfinnslur eiga rætur sínar að rekja til þess að ég er smáþorpari og ég ÞOLI ekki þegar menn eru eitthvað að sperra sig.

The Proud Highway eftir Hunter S. Thompson. HST skrifar nokkurs konar barnabækur en það gerir hann ekki að slæmum eða ómarkverðum rithöfundi. Ég skal bara játa það fúslega: Síðan ég Las Vegas bókina í lestinni til Leicester hér um árið hefur HST verið minn uppáhalds rithöfundur og á hverju ári endurnýja ég kynni mín við hans bestu bækur. Þessi lipri stíll, þetta skopskyn og þetta sjónarhorn virkar enn á mig þrátt fyrir að ég eigi að heita fullorðinn. Þegar ég hef lokið við Las Vegas sest ég alltaf niður við lyklaborð. Hún virkar þannig á marga nefnilega. Ekki bara mig. Altso: Í nokkur augnablik halda menn að þeir geti skrifað eins og doktorinn góði. Allt virkar svooo létt! En síðan komast þeir að því að þeir geta það barasta ekki neitt og verða bitrir og áfengissjúkir um þrítugt.

Það eru sögð algild sannindi í HST-fræðum að doktorinn góði hafi skrifað fátt af viti eftir 1975 og þrátt fyrir að ég sé revisionisti hvað snertir svona hluti tek ég undir þá skoðun. HST átti sitt blómaskeið frá 1965 til 1972. The Proud Highway er nýleg bók (kom út níutíu og eitthvað) með gömlum bréfum. Skrifuð á sjötta áratugnum fram yfir miðjan sjöunda þ.e. rétt áður en gullöldin hefst. Bréfin eru stíluð á vini og óvini, ritstjóra útí bæ, kollega í blaðamannastétt, stjórnmálamenn og bara á allskyns fólk sem varð á vegi Hunters. Þau fjalla oftast um uppáhalds viðfangsefni Hunter S. Thompsons, nefnilega Hunter S. Thompson, en á þessum árum skrifar hann um sjálfan sig áður en hann varð The Hunter S. Thompson - Dr. Gonzo. Hér sleppir hann stælunum. Svona að mestu.

Fargo Rock City eftir Chuck Klosterman. Eins og þið vitið sjálfsagt er offramboð á fólki með skoðanir og álit á öllum sköpuðum hlutum. Það er meira segja offramboð á fólki með alveg hreint frambærilegustu skoðanir. Kinnroðalaust ætla ég nú samt að mæla með einum álitsgjafa sem skrifar bækur í stað þess að blogga. Ég geri það vegna þess að hann er svo déskoti frumlegur og sniðugur. Hann er alls ekki alltaf með heimsins bestu skoðanir en því verri sem þær eru þeim mun betur stílaðar eru þær (og ég held að þetta eigi almennt við um álitsgjöf).

Ég uppgötvaði Klosterman í janúar í fyrra (var bent á hann svo öllu sé haldið til haga). Býsna seint því samkvæmt kæruleysislegri netrannsókn þykir nefnilega ekki lengur töff að fíla Klosterman. Það þykir ekki lengur cool. En það ætti nú Klosterman sjálfum að þykja bærilega sniðugt og öfugsnúið því hugmyndin um cool og kannski fyrst og fremst um skort á cool-i er undirtónninn í öllum skrifum þessa ameríska narðar.

Erindi Klostermans á ritvellinum er samt sem áður að skrifa um hluti sem allir menningarskríbentar með vott af sjálfsvirðingu snerta ekki á. Til dæmis um glam metal frá L.A. en um það fjallar bókin Fargo Rock City. Svona að mestu allavega. Heví metall var nefnilega, þrátt fyrir allan sinn sexisma, leðurpunghlífar og lauslæti, tónlist sem nördar fíluðu. Nördar eins og ég og vinir mínir. Þess vegna er rétt og eðlilegt og nauðsynlegt að einn af okkur skrifi bók um þessa tónlist.

Ég vel þessa bók vegna þess að þetta er fyrsta bókin sem ég las eftir Klosterman en ég gæti líka bent á Sex, Drugs and Cocoa Puffs þar sem m.a. er að finna hreint óborganlega fyndna analýsu á Stjörnustríði og hvernig Logi Geimgengill fæddi af sér X-kynslóðina. Kynslóð vel menntaðra og komplexaðra. Kynslóð fólks sem tekur ekki þátt í mótmælum á Austurvelli en skrifar um þau – gefur þeim jafnvel stjörnur.

Klosterman sér gildi í hlutum sem maður skammast sín fyrir að hafa gaman af. Sem maður hélt jafnvel leyndu fyrir öðru fólki. Fyrir honum er rökfærsla bara leikur að orðum. Engin markmið. Bara leiðir. Klosterman er póstmódernisti án þess að hann sé nokkuð að reyna það. Klosterman er fífl. 

En. Ég hef sofið yfir mig oftar en einu sinni og oftar en tvisvar vegna Klostermans.

[Athugasemdir: 0]

Færslan um Rokklandsbolinn hefur aldeilis vakið viðbrögð hjá lesendum en af væntumþykju (vænti ég) hafa þó nokkrir bent mér á að ég sé orðinn alltof, alltof, alltof feitur. Þá hefur myndin virkað hvetjandi á samstarfsmenn mína en að minnsta kosti þrír þeirra eru búnir að kaupa sér kort í líkamsrækt vegna “myndbirtingarinnar” (kjörið tækifæri til að nota svona dramatískt orðbragð).

Ég skal bara játa það að þetta mál er komið í nefnd og er stefnan tekin á hálft maraþon strax í vor og Barðsneshlaup í ágúst. Eftir ár verður tekin önnur mynd, svokölluð “samanburðarmynd” þar sem árangurinn mun ekki leyna sér. Svona samanburðarfræði ku þekkt í fituhlunkabransanum…

Kristinn og Páll. Ég sé ykkur á Barðsnesi.

[Athugasemdir: 4]

« Fyrri skrif