Allir elska JKÁ

Þú gengur leiðina heim. Leiðina heim sem þú hefur gengið svo oft. Svo oft…

Út Miðgarð, yfir Franska mel, út Melagötu, Miðstræti, upp Sverristún og þaðan framhjá rafstöðinni, upp stíginn meðfram læknum, yfir brúnna og svo rakleiðis heim. Stundum, bara til að breyta aðeins til, bara til að hrista aðeins uppí hlutunum, gengurðu frá Miðgarði, upp stíginn sem liggur á milli tveggja húsa sem þú manst ekki númerin á, upp á Hlíðargötu og þaðan úteftir. En ekki núna. Núna gengurðu uppáhalds leiðina þína.

Þú þrammar. Þekkir leiðina svo vel að þú horfir niður fyrir þig. Lítur ekki upp nema til að athuga hvort einhver sé að horfa á þig. Þú horfir á nýju leðurskóna sem mamma þín gaf þér í jólagjöf drukkna í slappinu. Þú gleymir þér eitt augnablik. Dettur á hausinn. Bölvar máttleysislega. Líklega í hljóði. Enda heyrir enginn í þér. Klukkan er jú sex að morgni. Heldur áfram. Þýðir ekkert annað.

Þú þrammar. Lítur einstaka sinnum upp. Það er farið að birta. Samt er þungbúið. Horfir á Múlann. Hann er grár. Eins og liðið lík. Tekur annað feilspor. Rennur til. Flýgur á hausinn. Kastar upp. Líður örlítið betur. Stendur upp. Heldur áfram. Þýðir ekkert annað.

Vonandi tekst þér að komast heim áður en bærinn vaknar. Þér tekst það náttúrulega. Eins og alltaf. Í Neskaupstað, á þessum tíma, ert það bara þú og mávarnir.

(Samið um hásumar, 2007)

[Athugasemdir: 4]

Þegar ég skreið fram úr í morgun tók ég, ómeðvitað, mitt misheppnaða “moonwalk” inn á klósett…

Þegar Jackson dó lauk öld poppstjörnunnar. Svo mikið er víst. Jackson var nefnilega afsprengi “fjöldamiðlunar” – afsprengi tíma þegar allir horfu á það sama í sjónvarpinu, tíma þegar plötur seldust í þrjátíu milljónum eintaka. Allir – að öfunum og ömmunum meðtöldum – vissu hver Michael Jackson var. Þessir tímar bjuggu líka til Presley og Lennon. Núna geta menn bara orðið poppstjörnur hjá skýrt afmörkuðum markhópum svokölluðum. Ég myndi t.d. ekki þekkja Justin Timberlake þótt hann stæði fyrir framan mig í Krónunni. Myndi bara halda að þarna væri enn eitt viðrinið á ferðinni.

…

Konan mín spurði hvort ég væri að verða eins og “þeir á Bylgjunni” þegar ég lá í rúminu í gær og spilaði mitt uppáhaldslag með Jackson, Human nature, af best seldu plötu allra tíma. Ég þurfti svosem ekki að minna sjálfan mig á hverskonar snillingur hann var en þegar fréttin barst til eyrna minna sem slúður (sem ég vissi að var satt) um tíu leytið í gærkvöldi greip mig óstjórnanleg löngun til að hlusta á lagið. Hans besta móment væri ég spurður í beinni hjá Hemma Gunn.

…

Accelerated culture var orðið sem rithöfundurinn Douglas Coupland notaði yfir okkar tíma. Menning á hraðferð. Það sem þykir flott í dag er hallærislegt á morgun. Þótt ekki séu nema níu ár á milli okkar Estherar eru í poppkúltur-legu tilliti að minnsta fimmtíu – ef ekki heil öld – á milli okkar. Þegar ég var tólf ára var Michael Jackson kóngurinn. Þegar Esther var tólf ára var Michael Jackson frík. Og pervert.

Ég verð örugglega búinn að gleyma þessari tilfinningu á morgun en í gærkvöldi dó einhver úr mínu lífi. Einhver rödd, einhver minning á dansgólfinu í Nesskóla í eldgamla daga (þótt Stuðmannadansinn hafi svo tekið yfir seinna meir enda meira á getustigi okkar félaganna) er horfin.

Og manni er bara ekki alveg sama.

Best ég “moonwalki” fram á bað og bursti tennur. Honum til heiðurs.

[Athugasemdir: 0]

Jæja, Michael Jackson allur. Geri orðin hans Árna að mínum. Segir allt sem segja þarf.

[Athugasemdir: 0]

Í gær var endurútgefin önnur plata REM, Reckoning, í svokallaðri “viðhafnarútgáfu” en þá er búið að búa til meira lesmál og endurhljóðblanda upprunalegu útgáfuna svo yngri hlustendur “skilji” nú what the fuzz was all about. Í fyrra var fyrsta platan, Murmur, endurútgefin og á næsta og þarnæsta ári hljótum við að fá restina af I.R.S. árunum.

Ég hef alltaf verið með svolitlar efasemdir um þetta endurútgáfudæmi. Ég get verið sínikal og sagt þetta vera trix hjá stórfyrirtækjum til að blóðmjólka okkur á síðustu dögum geisladiskaaldarinnar (sem Pjetur í Tónspil segir aldeilis ekki vera að ljúka og höfum það hugfast að árið 1987 sagði Pjetur að víníllinn færi aldrei) en ég er nú bara þannig að ég hef ekkert á móti því að láta plötusala blóðmjólka mig. Mjólki þeir mig sem lengst.

Áhyggjur mínar eða gagnrýni mín á endurútgáfuæðið beinist fremur að listræna þættinum því þegar plata er endurhljóðblönduð er í raun ekki um sömu plötu að ræða (eða oft er það þannig – stundum heyrir maður engan mun annan en að það er búið að hækka í öllu). Þannig virkaði “nýja” útgáfan af Murmur alla vega á mig. Gamla útgáfan var dimm, þurr og þung. Gruggug. Á nýju útgáfunni var búið að færa allt framar. Gítarinn var skínandi og maður gat aðgreint raddir Mills og Stipe í sundur en hér áður fyrr voru raddir þeirra bara einn grautur. Og allt í einu var komið eitthvað perkússjón í sum lögin sem ég hafði aldrei heyrt áður.

Þetta virkaði á mig eins og eitthvað andskotans fikt í einhverju sem á ekki og má ekki fikta í! Við skerpum ekki litina á Mónu Lísu og lögum þetta aulalega glott! Ég læt því nýju útgáfuna af Reckoning eiga sig. Af fyrstu þremur plötunum er hún mitt eftirlæti og ég vil hafa hana “murky” áfram. Ég vil ekki skilja eitt einasta orð sem Michael Stipe segir.

[Athugasemdir: 0]

Hafliðinn var auðvitað löngu búinn að benda á þetta en ég ætla að ítreka þetta þar sem ég hef ekki hlustað á neitt annað í allt kvöld. En byrjið á þessu:

Jájá, þetta er allt í lagi. Aðallega fyndið samt. Tékkið svo á þessu og segið mér að þetta sé ekki svalasta kóver allra tíma. Mig langar til að dansa. Dansa!

Besta sándið er á þessu myndbandi en það er meira stuð í næstu versjón. Svo mikið reyndar að þeir missa alla stjórn og sigla eitthvert lengst útá flóa (les: renna í Cheap Trick bara sísona) og það þarf að kötta teikið í tvennt.

Annars eru The Gourds nær óþekkt grúbba frá Austin í Texas. Þetta kóver er þeirra þekktasta lag en, svona eins og þeir séu ekki nógu vanmetnir, halda allir að það sé með djammbandinu Phish. Ég hélt það líka þangað til ég fór að leita að læfversjón af laginu á You Tube. Þá kom annað í ljós.

[Athugasemdir: 0]

Í gær keppti ég í Skógarhlaupinu á Hallormsstað. Fjórtán kílómetra hlaup sem reyndi á alla mína veikleika í skokkinu þ.e. ég get hlaupið endalaust (kannski full mikið sagt) á jafnsléttu, meira að segja á ágætum hraða, en í brekkum er ég vonlaus. Skógarhlaupið er nánast aldrei hreint og beint, klippt og skorið. Það er með alls kyns brekkum, litlum, löngum, með og án beygju.

Síðustu þrjá kílómetrana byrjaði ég að bölva aðstandendum hlaupsins í sand og ösku. Upphátt. Það vantaði merkingar, vantaði fleiri vatnspósta o.s.frv. Ég er búinn að hlaupa reglulega síðan í janúar og ég veit að ég var ekki reiður útí neinn nema sjálfan mig. Ósáttur við að vera ekki í betri þjálfun.

Á þessu verð ég að taka hið fyrsta enda nálgast Barðsneshlaup óðfluga…

Og hver var svo tíminn, spyrjið þið. Skógarhlaupið kláraði ég á einum og hálfum tíma sem gerir meðalhraðann um níu km á klukkustund og líklega aðeins betur. Ekkert sérstakt svosem en ágætur tími hjá amatör.

…

Það er gaman að taka þátt í svona keppni jafnvel þótt maður geti ekki neitt. Sérstakt andrúmsloft myndast síðustu mínúturnar fyrir hlaup. Kamaraderiet sem ég man ekki eftir að hafa upplifað á mínum stutta knattspyrnuferli í gamla daga. Menn bera saman bækur, markmið, hvað þeir eru með á ípóðanum og svoleiðis. Menn láta eins og um tómt gaman sé að ræða. En svo er flautað til leiks og um leið er þetta orðin keppni. Maðurinn sem maður ræddi við tveimur mínútum fyrr stingur mann af á fyrstu metrunum. Þetta verður ekkert pikknikk. Við getum spjallað á eftir. En í augnablikinu máttu fokka þér.

…

Er að hlusta á hina yndislegu hljómsveit Yo La Tengo frá Hoboken, New Jersey. Kynntist henni í gegnum norskan bekkjarfélaga í Leicester. Hann lánaði mér meistaraverkið And then nothing turned itself inside-out sem þá var auðvitað ekki meistaraverk heldur bara nýjasta platan með Yo La Tengo.

Norðmaðurinn hét Pétur og var alltaf ástfanginn. Var með fetish fyrir frönskum stelpum og skar sig þannig frá öðrum Norður-Evrópubúum á kampusnum sem flestir höfðu það markmið að ríða kínverskri stelpu áður en veturinn var úti.

Í mínum huga var Pétur óttalegt sissí (samdi ljóð og hlustaði á indítónlist) en eitt kvöldið, þegar við vorum úti á djamminu, hljóp hettuklæddur maður framhjá okkur og hrifsaði bakpokann af Pétri. Pétur elti þjófinn uppi, reif af honum pokann og lamdi honum ítrekað í hausinn á þjófnum eða þangað til hann fór að gráta. Í pokanum geymdi Pétur meðal annars bjórkippu.  Þegar indverskur kunningi okkar ætlaði að stilla til friðar hótaði Pétur að lemja hann líka. Hélt síðan áfram uppteknum hætti. Allt þangað til þjófurinn hætti að gráta.

Pétur var líklega ofbeldishneigðasti aðdáandi Yo La Tengo þarna um síðustu aldamót og ekki Norðmaður að neinu leyti nema því að vera ömurlegur húmoristi. Og eftir þetta kvöld fannst mér hann ekki vera sissí. Sagan af Pétri og töskuþjófnum varð instant legend á kampusnum.

Núna er ég að hlusta á þetta lag og mér verður hugsað til Péturs. Hann er á Fésbók. Hann á ekki nema tuttugu vini og síðan hans hefur staðið óhreyfð í rúmt ár. Þegar ég gúggla hann sé að hann hefur gert sér einhvern mat úr meistararitgerðinni sinni sem sagði frá umfjöllun norska ríkissjónvarpsins um kvennaknattspyrnu. Sé að hann hefur verið fenginn sem álitsgjafi í fjölmiðlum. Það er gott. Í augnablik hélt ég kannski að hann væri dauður. Að hann hefði hitt ofjarl sinn einhvers staðar á götum Oslo.

[Athugasemdir: 1]

Ég vona að ég sé ekki að gera Snorra frænda mínum óleik með því að birta þetta hér. Hann sendi mér nokkra hljóðbita úr ferðalagi til Marokkó sem hann fór í ásamt vinum og spúsu. Ég köttaði þá niður í stutt hlaðvarp sem sló aðeins á útþránna er böggar mig snemmsumars.

[Athugasemdir: 2]

Minni á hlaðvarp um hljómsveitina Rufuz sem er á vísum stað hér á síðunni.

[Athugasemdir: 0]

Sumarið 1994 “datt ég í lukkupottinn” þegar ég fékk vinnu í saltfiskverkuninni. Ég segi þetta svona vegna þess að undir öllum venjulegum kringumstæðum hefði ég átt að fara í frystihúsið en miðað við það var saltfiskverkunin himnaríki. Sögðu í það minnsta þær og þeir sem gátu borið saman og þið getið þá rétt ímyndað ykkur hvernig fólk upplifði vinnuna í frystihúsinu.

Svona eftir á að hyggja var ekki leiðinlegt að vinna á þessum stöðum. Þeim var bara illa verkstýrt í þeim skilningi að verkskipting var alger. Ef þú varst stelpa varst þú að gera svo vel og snyrta fisk. Ef þú varst strákur fórstu annað hvort á vélarnar eða í tækin. En kaffitímarnir voru skemmtilegir og maður kynntist alls kyns góðu fólki í vinnunni. Ég kynntist til dæmis Halldóri Aggasyni í “skemmunni” eins og saltfiskverkun SVN var kölluð. Hann var mikill aðdáandi Morrissey, og er enn, og þarna um sumarið ‘94 kynnti hann mig fyrir þá nýjustu plötu meistarans sem hét Vauxhall and I. Þessa plötu hlustaði ég á nær látlaust þetta sumar og mér veitti ekki af félagsskap því tveimur vikum eftir að ég hóf störf var ég settur á hausarann. Þær fregnir höfðu víst borist utan úr frystihúsi að ég væri ansi liðtækur á vélunum. Hef aldrei verið hafn foj yfir hrósi og þarna. Þriðja sumarið í röð hausaði ég fisk.

Í lok sumars lánaði ég vinnufélaga mínum Vauxhall and I með þeim orðum að þetta væri plata ársins. Sem og hún var. Félaginn hlýtur að hafa verið sammála því ég fékk hana aldrei til baka. Þegar ég var í Köben í fyrra fann ég þessa plötu í svona “bargain” körfu í einhverri plötubúð á Strikinu. Urðu miklir fagnaðarfundir. Djöfulsins meistaraverk er Vauxhall and I!

[Athugasemdir: 1]

Á meðan þátturinn minn um dávaldinn Mr. Sommers er aðgengilegur á vef RÚV sé ég enga ástæðu til annars en að hann sé það ekki líka á Rauðhausum. Smellið á flipann FM og njótið.

[Athugasemdir: 1]

« Fyrri skrif