Hvað er frétta, mar?
Nov 23Jæja, best að segja einhverjar fréttir af sjálfum sér, kæri félagi.
Þetta haust hefur verið vægast sagt bissí. Við byrjuðum helluleggja bílastæði og gangstétt upp að húsinu 5. september og með góðri hjálp góðra manna og kvenna lauk því í byrjun nóvember. Í þetta fóru allar helgar utan einnar en þá létum við leiðindaveður segja okkur fyrir verkum. Þá fóru í þetta flest síðdegi, unnið frá fjögur til myrkurs sem var fínt til að byrja með en svo var dagurinn að verða svo stuttur að þetta var svona klukkutíma skrens í mesta lagi. Þá daga sem við urðum að klára eitthvað var notast við ennisljós – jabb, eins og kolunámumenn nota, og regnstakka.
Ég segi það og meina: Þessi framkvæmd er mesta afrek lífs míns.
…
Þegar þessu lauk ákvað ég að ráðast í gerð afmælisblaðs Austurgluggans sem ég sagði frá í lok sumars. Það var átaksvinna eins og hitt, unnið um kvöld og helgar í hálfan mánuð og niðurstaðan er held ég ágætlega fjölbreytt blað. Gekk vel að fá fólk til að skrifa í það, held hreinlega að allir sem ég bað um að skrifa hafi sagt já, sem segir manni kannski að fólki (allavega sumu) þykir vænt um það. Austurglugginn þarf á slíkri væntumþykju að halda.
Þetta var ljúfsárt verkefni. Að fletta í gegnum svona blað, sem fjallar um það umhverfi hvar maður hefur alið manninn síðustu ár, er hálfgerð tímavélarvinna. Merkilegt hvað gerist mikið á tíu árum!
Að sjálfsögðu las ég mest í mínum eigin blöðum sem komu út frá júní 2003 til ágúst 2005. Er þeirrar skoðunar að þessir árgangar muni eldast ýmist “verst” eða “best”. Fer eftir afstöðu hvers og eins hvort er. Blaðið er skrifað af þvílíkri einlægni að maður roðnar að minnsta kosti einu sinni á hverri síðu. Mennirnir sem skrifuðu blaðið ætluðu sér greinilega að breyta heiminum með blaðamennskuna að vopni! Svo leyfðu þeir sér að vera fyndnir. Soldið sem Mogginn gerir aldrei.
En svona grínlaust (ef það er hægt) þá fer ekki á milli mála að menn stórskemmtu sér við gerð blaðsins enda var þetta ÓGEÐSLEGA gaman. Og svo er eitthvað fallegt við þetta barnslega óttaleysi þegar menn skrifa fréttir um eftirsótta piparsveina eða hasarfrétt um að skógræktarstjóra ríkisins sé meinilla við feita kjetið í kaupfélaginu (á sömu blaðsíðu var auglýsing frá KHB – sennilega skýringin á gjaldþroti fyrirtækisins). Okkur tókst að skrifa blað sem við nenntum að lesa sjálfir. Og það var alltaf markmiðið.
Kudos to Jón, Helgi og Björgvin. Kudos.
…
Svo hefur Austurglugginn tekið miklum breytingum. Því miður ekki alltaf til góðs og helsta ástæðan er auðvitað sú að þar starfar ekki lengur blaðamaður. En það er auðvitað ýmislegt annað að þessu blaði sem skrifast ekki á starfsmannahaldið. Blaðinu var frá upphafi mörkuð kolrugluð stefna um að vera “jákvætt” málgagn fjórðungsins. Menn vissu hverskonar áróðursstríð var framundan um síðustu aldamót og menn vildu tryggja að rödd einhvers ímyndaðs sameinaðs Austurlands myndi heyrast. Með öðrum orðum: Blaðið átti að sinna almannatengslahlutverki fyrir “okkur” gegn “þeim”. Þetta var yfirlýst markmið. Blaðamennska kemur svona hugsun hvergi nærri og Austurglugginn er ágætis dæmi um þegar menn sem ekki hafa skilning á blaðamennsku gefa út blað. Annað dæmi væri Mogginn.
Maður veltir óneitanlega fyrir sér hvað menn voru eiginlega að hugsa. Blaðið var fyrir Austfirðinga og þurfti virkilega að sannfæra þá um að þeir hefðu “rétt” fyrir sér? Og ef blaðið átti að stunda svona gerviblaðamennsku áttu menn þá von á að hlustað yrði á rödd þess einhvers staðar annars staðar en á skrifstofu SSA og bæjar- og hreppsskrifstofum víðsvegar um fjórðunginn?
Þetta var umhverfið sem maður gekk inní vorið 2003 en sem betur fer leyfði ég hjartanu að ráða för. Ef ég átti að kvitta undir blaðið í hverri viku ætlaði ég ekki að “mellast” fyrir einhvern ímyndaðan “sameinaðan málstað”. Ef menn vildu lesa af því fréttir þegar skrúfa var hert í álverinu gátu menn leitað annað. Ég ætlaði að gefa út blað sem ég nennti að lesa sjálfur.
Af þessari ástæðu og þessari ástæðu einni get ég litið glaður um öxl.
Jæja, þannig var nú það. Einhvern tímann skrifa ég bók um reynslu mína á héraðsfréttablaði. Ég lofa. Ég hóta.
…
Er annars að lesa ævisögu JFM sem Esther gaf mér í síðbúna afmælisgjöf. Hún er árituð af Kobba til mín en ég var búinn að segja konunni minni að þetta væri eina bókin sem mig langaði í fyrir þessi jól. Er búinn með sirka fjórðung og læt vera að básúna álit um sinn.
Segjum það bili. Heyrumst.
Að lokum (REMpopp revisited)
Sep 22Ég verð – ég verð! – að segja nokkur orð þar sem eftirlætis bandið mitt til margra ára ákvað að leggja upp laupana í gærdag.
Ég mun ekki ljúga að ykkur og segja að ég sé í ástarsorg og ég mun heldur ekki ljúga og segja að mér sé alveg sama. Ég hef enn svo gaman af að hlusta á dægurtónlist og R.E.M. hefur alltaf vakið eftirvæntingu hjá mér. Ólíkt svo mörgum missti ég aldrei áhugann á bandinu og mínar uppáhalds plötur komu ekki út á árabilinu 1983 til 1987. Ég byrjaði seinna og hef eiginlega haft gaman af öllu því sem þeir hafa komið nálægt undanfarin 20 ár eða svo. Það er meira að segja lag á kombakk plötu New York Dolls frá árinu 2006 þar sem Stipe syngur bakraddir og það rokkar alveg svínslega! Síðasta plata sveitarinnar, Collapse Into Now, var svo einfaldlega besta platan þeirra í mörg ár og kaflinn sem hefst á Uberlin og endar á Me, Marlon Brando and I er einn besti kafli á nokkurri R.E.M. plötu frá upphafi . Segi það og skrifa.
Ég get aftur á móti ekki sagt að þetta komi mér neitt sérstaklega á óvart. Það gátu allir séð, þeir sem á annað borð nenntu að fylgjast með hljómsveitinni, að R.E.M. var orðin að hliðarprójekti í það minnsta hjá Stipe og Buck og síðustu tvær plötur voru settar saman á mettíma. Sem var ágætt og skilaði sér í frábærri tónlist en gaf kannski til kynna að þeir nenntu ekki að eyða of miklum tíma saman í hljóðveri.
Eða hvað veit maður? Maður veit ósköp lítið um þetta band, þannig hefur það verið alla tíð og að hluta til hefur það viðhaldið áhuga manns.
En. Eins og sagt var efra. Ég er ekki í neinni ástarsorg. Ég er enn við það góða geðheilsu að mér finnst erfiðara þegar fólk á besta aldri hverfur frá fyrirvaralaust. R.E.M., þrátt fyrir allt, var bara rokkhljómsveit. Og rokkhljómsveitir skipta óskaplega litlu máli þegar líf manns fyllist innihaldi með húsi, eiginkonu, hundi og hellulögnum.
Maður er samt onlí hjúman og þar sem ég er og verð alltaf “mússíkfan” þá snertir þetta mann á einhvern hátt. Ég man mjög vel eftir því þegar ég byrjaði að hlusta á R.E.M. og hvaða áhrif tónlistin hafði á mig. Hún breytti tónlistarsmekk mínum mjög hratt en viku áður en ég heyrði Green eða Document í fyrsta skipti var ég örugglega að hlusta á Quiet Riot, Def Leppard eða Mötley Crue. Tónlistin þeirra var svo innihaldsrík og í henni mátti finna vísi að svo mörgu að í mörg ár var R.E.M. kveikjan að áhuga á annarri tónlist. Hefði ekki verið fyrir R.E.M. hefði ég til að mynda aldrei verið jafn móttækilegur fyrir Gram Parsons sem ég hlustaði á án afláts um síðustu aldamót. Ég hefði aldrei farið á kaf í indímússík og kynnst snilldarböndum eins og Sonic Youth, Yo La Tengo eða Pavement.
Þá voru þeir fyrsta hljómsveitin sem ég fékk áhuga þar sem meðlimir litu út eins og alvöru fólk. Litu út eins og fólk útá götu heima í Neskaupstað þessvegna. Soldið sem Nikki Sixx og strákarnir í Mötley gerðu ekki. R.E.M. var engin fantasía. Þeir voru „the real thing“ og lögin þeirra hittu beint í mark hjá unglingi með melankólíska tendensa.
Ég mun ilja mér við minningar eins og þessa:
Ég, einn inní herbergi í húsi foreldra minna við Víðimýri í 740 Paradís, klukkan er komin yfir miðnætti, það er haust, líklega seint í október, og í spilaranum er Automatic for the People að renna í gegn í fyrsta skipti. Næstu daga og vikur mun ég hlusta á hana látlaust og velta fyrir mér þessari dularfullu tónlist sem hljómar eins og ekkert sem ég hef áður heyrt. Ekki einu sinni eins og hinar R.E.M. plöturnar sem ég á. Fyrstu kynni mín af tónlist frá hinni „gömlu og skrýtnu“ Ameríku. Platan mun á næstu vikum breyta mér í nörd að eilífu.
Berry, Buck, Mills og Stipe.
Kærar þakkir fyrir að gera líf mitt fyrir tvítugt skemmtilegra. Og takk líka fyrir að gera popptónlist betri og áhugaverðari. Ykkar verður saknað.
I’m With You
Sep 02Rignir sem aldrei fyrr í 730. Það syngur í þakrennunum. Svo maður gerist skáldlegur…
Er að mana mig upp í að fara finna heppilegan pollagalla en hér í Sunnugerði stendur til að fara leggja gangstétt á eftir. Á meðan ég bíð eftir að kaffið hellist uppá ætla ég að blogga aðeins um nýju RHCP plötuna sem ég dánlódaði með ólögmætum hætti í síðustu viku. Piparstaukarnir þurfa þó ekki að óttast að þeir hafi ekki efni á húsaleigunni mín vegna. Ég mun kaupa þessa plötu með glöðu geði enda er þetta virkilega fín plata og nýi gítarleikarinn virkar hressandi á þetta band (hefur augljóslega stúderað Andy Summers og The Edge). Var nefnilega afar óánægður með síðustu plötu, hina tvöföldu Stadium Arcadium, sem hljómaði í mín eyru eins og egótripp gítarleikarans John Frusciante. Endalaus gítarsóló og Flea og Chad voru farnir að hljóma eins og undirleikarar. Það fer þeim ekki vel.
Það er meiri “ballans” á nýju plötunni sem heitir “I’m With You” og Chili Peppers hljóma aftur eins og demókratískt band þar sem pláss er fyrir alla. Svo er annað, ég get spilað þessa plötu frá upphafi til enda en þótt RHCP sé dásamlegt band hefur það einkennt plötur Chili Peppers í seinni tíð að maður skippar alltaf fjórum til fimm lögum á hverri plötu. Svo minnir hún mig á einhvern hátt á Mother’s Milk frá árinu 1989. Melódísk og lagamiðuð. Farið víða og spurning hvort RHCP endist aldur til að elta alla þá þræði sem byrjað er að spinna á IWY. Kræst, þetta var léleg setning. Hugurinn farinn annað. Allavega. Stórfín plata.
Stelið henni.
01092011 JKÁ Skýrsla í lok sumars
Sep 01Sælar!
Jamm, þá er enn einu sumrinu lokið. Þau verða einhvern veginn sífellt óeftirminnilegri með aldrinum. Ekki að þau séu það í raun og veru heldur sér mannskepnan til þess að maður hafi ekki of mikið af upplýsingum til að moða úr hverju sinni. Núna man ég – eða þykist muna – sumrin frá árunum 1990 til 1995 en líklega er þetta allt meira og minna tilbúningur. Ég man ekki neitt og það sem ég man er skáldskapur. Býsna lélegur meira að segja.
…
En ég held að mér muni finnast sumarið 2011 býsna eftirminnilegt. Framan af sumri vann ég við dagskrárgerð fyrir Rás 1 og ég veit að þið trúið mér ekki en þetta er líklega draumastarfið mitt. En draumar taka enda og seinni helminginn vann ég sem fréttamaður hjá sömu stofnun. Það er voðalega gaman náttla en þegar maður ætlar sér að gera aðra hluti í leiðinni er þetta starf ekki hentugt. Get með góðri samvisku sagt að fréttamennska er erfiðasta djobb sem ég hef unnið. Erfiðara en blaðburður, erfiðara en frystihúsið, erfiðara en netagerð.
Mín skoðun er að menn fæðast inní fréttamannahlutverkið. Aðrir – eins og ég – geta hermt eftir fréttamönnum en það gerir maður bara í tiltekinn tíma. Undanfarin tíu ár hef ég hermt eftir fréttamanni í samanlagt fjögur ár og það er ágætis árangur. En að ég skuli hafa gert þetta af fúsum og frjálsum vilja segir – óttast ég – einhvern hræðilegan sannleika um þann mann sem ég hef að geyma…
Það er gaman að herma eftir fréttamanni í sex vikur og ég mæli með því að menn prófi þetta. Þetta er STUÐ og ég meina það bókstaflega og innilega. Munið bara að allt annað fer í pásu á meðan. Jafnvel persónulegt hreinlæti. Djók.
…
Ég er semsagt í fríi núna en hef aftur störf hjá StarfA í næstu viku. Aukaverkefnin eru aldrei langt undan og mín bíður að minnsta kosti eitt afar spennandi verk: Að ritstýra sérstakri ammilisútgáfu Austurgluggans en þetta virðulega héraðsfréttablað verður tíu ára í haust. Eftir afleysinguna á RÚV er ég sannfærðari en nokkru sinni að Austurglugginn er mikilvægasti fjölmiðill fjórðungsins.
Býst ekki við að menn séu sammála mér svona almennt enda finnst mörgum miklu flottara að fá viðtal við sig hjá RÚV en á fátæklegum síðum Gluggans. Þessu er ég svo mjööööög ósammála. En meira um það síðar.
Best að labba með hundinn…
Rempop
Mar 08Það er sárt til þess að hugsa að mín kynslóð (eða bara allir fæddir eftir 1970) sé svo gegnsýrð af poppmenningu að líklega er hún stærri áhrifavaldur á líf manns en skólinn. Talandi af reynslu get ég sagt að ef ég undanskil foreldra mína hefur ekkert haft jafn mikil áhrif á lífsýn mína og poppmenning ýmiskonar. Til að einfalda hlutina vil ég sérstaklega nefna sjónvarpsþættina um Simpsonsfjölskylduna og rokkhljómsveitirnar Rush og R.E.M. (borið fram Rem)
Þetta litla blogg fjallar um þá síðasttöldu enda náði ég mér í eintak af nýjustu plötunni þeirra um helgina. Hún heitir Collapse Into Now og hefur fengið prýðilega dóma. Slæmu dómarnir snúast að venju um að þeir sándi bara ekki eins og þeir gerðu (þetta hafa menn sagt síðan REM fóru yfir til Warner Bros 1988) og hinsvegar að þeir sándi bara alltaf eins (þetta hafa menn sagt sérstaklega um síðustu plötur).
Þetta kalla ég bara leti. Það má alveg drulla hressilega yfir REM án þess að grípa til þessara klisja.
…
REM hafði sömu áhrif á mig og Nirvana hafði á marga þarna einhvern tímann um haustið 1991. Nema hvað REM kom í inní líf mitt árið áður eða sumarið og haustið 1990. Atli vinur minn leyfði mér að heyra Document (’87) og Green (’88) sem hann hafði fengið lánaðar hjá Guðjóni frænda sínum og saman pældum við okkur í gegnum þessar plötur. Um þetta hef ég bloggað áður. Síðan þá hef ég alltaf verið veikur fyrir þriggja mínútna löngum og brjálæðislega grípandi poppflugum, mandólínum og óskiljanlegum textum. Síðan þá hef ég ekki gengið í svörtum hljómsveitarbolum ef ég undanskil Rushbolina mína (og reyndar var einn þeirra blár). Síðan þá hef ég litið á mig sem svona alternatív gæja sem sjaldan er sammála meirihlutanum. Síðan þá hef ég geta sagt brandara án þess að hlæja að honum sjálfur. Akkúrat, ég er bara alveg eins og Michael Stipe.
Þetta stóra hlutverk hljómsveitarinnar í mínu lífi hefur alltaf litað álit mitt á verkunum þeirra. Þær fá alltaf mjög ríflegan séns. Grípi ég þær ekki umsvifalaust fá þær að fara í spilarann aftur og aftur og aftur þangað til ég finn eitthvað í þeim sem mér líkar við. REM á þetta inni hjá mér. Og á endanum er ég oftast nær fremur sáttur við mína menn. Ég held því fram að þeir hafi í raun aldrei gert slæma plötu. Ólíkt flestum hef ég til dæmis náð ágætis sáttum við Around the Sun frá 2004. Ágæt plata þótt ekki sé hún Automatic for the People. En jafnvel þótt REM gerði plötu sem jafnast á við það meistarastykki meistarastykkjanna myndi ég eflaust ekki taka eftir því.
Þótt ég hlusti enn mikið á tónlist er sá tími sem betur fer liðinn að ég noti plötur sem vegvísa í lífinu. Sú intensíva hlustun á Automatic sem átti sér stað haustið 1992 mun vonandi aldrei endurtaka sig. Vonandi verð ég aldrei aftur svo komplexaður að ég tárist í hvert sinn sem ég hlusta á Nightswimming (17 ára hlustaði ég af andakt á lagið en í því fjallar hinn liðlega þrítugi Michael Stipe um árin í Georgíu þegar hann var svona sirka 17, syndandi kviknakinn í einhverju stöðuvatni).
…
Collapse into Now mun því aldrei skipta mig jafn miklu máli og Automatic þótt mig gruni að á köflum sé hún líklega með því besta sem REM hefur gert. Eins og einhverjir hafa bent á er hún blanda af flestum þroskaskeiðum hljómsveitarinnar frá svona um það bil 1986. Á henni eru poppflugur eins og á Life’s Rich Pageant, Document og Green, köntrílegt ameríkana ála Out of Time og Automatic, slísí glamgrugg í anda Monster, melonkólía sem minnir á New Adventures og svona miðaldra tilraunamennska sem einkennir plötur sveitarinnar eftir að Bill Berry hætti. Sándið svipar til Accelerate (’08), svolítið hart og lifandi ef ekki full bjart fyrir minn smekk. Eiginlega “glossy” á köflum. Finnst að þeim fari betur að vera svolítið “murky” og “gloomy”.
Þeir segja sjálfir að þetta sé besta plata hljómsveitarinnar síðan Out of Time (’91). Ég er ekki sammála því en þetta er líklega þeirra besta verk síðan Up (´98) sem að minni hyggju er síðasta meistaraverk hljómsveitarinnar. Helsti gallinn við CIN er sá, að líkt og með þrjár síðustu plötur, skortir hana dýpt (í mjög víðum skilningi) en hana myndi ég kannski finna ef ég væri ennþá sautján ára gamall. Þá myndi ég líklega finna hana hvort sem hún væri til staðar eða ekki.
En mig langar bara óskaplega að þeir fari að taka stökkið inní eitthvað annað tímabil. Að þeir geri eins og Dylan fyrir fimmtán árum og fari að standa á sama um væntingar og óskir pöpulsins og sjokki mann svolítið. Það er t.d. lítið lag á Accelerate sem heitir “I’m Gonna DJ” sem er algert flipp en samt kyrfilega remískt. Hví ekki meira af slíku?
Allavega. Ef einhver hljómsveit á að geta gengið algerlega í endurnýjun lífdaga er það REM og það er ýmislegt, mjög margt reyndar, sem bendir til þess að innan tíðar gerist eitthvað stórkostlegt með þessa hljómsveit. Til dæmis þetta lag.
…
Ekki láta það fara í taugarnar á ykkur þótt ég skrifi meira um þessa plötu á næstunni. Veit að ástandið í Norður Afríku kallar álit frá JKÁ en maður verður jú að forgangsraða.
Drög að ferðahandbók um Neskaupstað (2)
Mar 06Bleiki pardusinn
Við Haffi rúntum saman eftir kvöldmat á sunnudagskvöldum. Oftast frá klukkan hálf átta til átta og oftast inní smábátahöfn. Við spilum saman í hljómsveit og þetta er hálftíminn fyrir hina vikulegu æfingu. Við hlustum á tónlistina sem vakið hefur athygli okkar í nýliðinni viku og einstaka sinnum deilum við einhverjum sögum úr fortíð okkar. Haffi er svolítið eins og ég: Allt það besta gerðist fyrir tíu ára aldur.
Þetta kvöld er svona: Bíllinn er stopp. Það er janúar. Birta tunglsins lýsir upp sléttan fjörðinn. Múlinn eins og svartur múr sunnan við okkur, Nípan fyrir norðan eins og dökk mara eða vinalegt skjól (fer eftir lífsafstöðu hvers og eins hvort er) og bærinn upplýstur eins og stórborg.
Haffi segir frá því þegar hann komst fyrst í tæri við litasjónvarp, einhvern tímann eftir 1970. Hann man þennan dag skýrt eins og gjarnan er með stórviðburði. Börnin í Neskaupstað voru full eftirvæntingar því enginn vissi í raun og veru hvort bleiki pardusinn væri raunverulega bleikur. Og væri hann bleikur, hvernig bleikur þá? Ljósbleikur? Dökkbleikur? Einhvers staðar þarna á milli?
Eða var hann hugsanlega rauður með ljósbleikan kvið?
Þetta gat skipt máli.
…
Litasjónvarpið sló í gegn í bænum en eins og gekk og gerðist gátu ekki allir eignast slík tæki. Því gátu eigendur þeirra átt von á fólki í heimsókn þegar dagskráin hófst á kvöldin. Gestirnir oftar en ekki uppáklæddir, bindi og allt, því þrátt fyrir vinsældirnar var litasjónvarpinu sýnd tilhlýðileg virðing.
Ensími/Sláturhúsið/Egilsstaðir
Feb 21Fór á tónleika með Ensími í Frystiklefanum/Sláturhúsinu á Egilsstöðum. Ég hlustaði mikið á fyrstu plötu Ensíma sem kom úr fyrir rúmum tíu árum (tæpum fimmtán?) en síðan hef ég einhvern veginn gleymt þessu bandi. Hélt reyndar að það væri löngu hætt og kannski var það löngu hætt en við lifum á tímum hins endalausa kombakks og því fer sem fer: Ensími voru með tónleika á Egilsstöðum sl. laugardagskvöld. Um þennan konsert vil ég segja eftirfarandi:
1. Hann fer tvímælalaust á lista yfir bestu tónleika sem þessi bloggari hefur farið á enda er þessi hljómsveit frábært dæmi um hvernig alternatív tónlist svífur á æðri plön þegar spilamennskan er jafn góð og raun bar vitni á laugardagskvöldið. Ekki var hægt að smjúga pappírssnifsi á milli þeirra, svo þéttir og vel æfðir voru þeir, líkt og þeir hefðu verið á tónleikaferðalagi í tvö ár en túrinn var víst rétt að byrja. Alltof mörg bönd úr þessum geira tónlistarinnar eru svo illa spilandi að það er beinlínis vandræðalegt á að hlusta. En ekki Ensími. Og ekki nóg með að hljómsveitin væri þétt og vel spilandi heldur var spilagleðin og krafturinn verulega inspererandi fyrir okkur félagana í Coney Island Babies sem stóðum þarna og göptum í forundran á þessa drengi.
2. Ég var með tappa í eyrunum. Getting old, man!
3. Mikið lifandi skelfingar ósköp er Sláturhúsið velheppnað prójekt hjá Héraðsmönnum. Ég fyllist öfund þegar ég kem inní þetta hús og sé alla starfsemina sem það hýsir. Þetta er alvöru menningarhús í víðum skilningi þess orðs og merkilegt (dæmigert?) hvað fáir höfðu trú á þessu þegar þetta fór af stað á sínum tíma. Þrátt fyrir að hafa verið búsettur á Egilsstöðum um það leyti get ég ómögulega rifjað upp hvers vegna menn voru að rífast um þetta.Vildu menn ekki byggja nýtt hús eða eitthvað svoleiðis? Það er alveg mögulegt að menn hafi verið svo vitlausir.
En það er auðvitað ekki húsið sem gerir Sláturhúsið að því sem það er. Það að svona starfsemi geti blómstrað segir ýmislegt um samfélagið efra, segir manni sitthvað um hvað fólki finnst skipta máli og segir manni að það er gaman að búa á Héraði. Ég get að minnsta kosti vottað þetta síðasttalda.
Á Stöðvarfirði stendur til að fara nýta gamla frystihúsið undir einhverskonar og allskyns menningarstarfsemi. Það er frábært en ég vona að aðstandendurnir leiti ekki langt eftir innblæstri og góðum hugmyndum. Tilgerðarleysið, metnaðurinn og hvað hlutirnir eru lítið uppskrúfaðir í Sláturhúsinu er sannarlega til eftirbreytni. Og eru Egilsstaðir bara steinsnar frá Fjarðabyggð. Dagsrúntur. Í mesta lagi. Hálfur dagur ef þú sleppir því að kíkja í Bónus og í kaffi til Hebu.
Minnispunktar úr ferðalagi (7)
Feb 17Ég yngist um nokkur ár þegar ég sest á reiðhjól. Þetta var manns helsta farartæki þangað til maður varð of svalur til að nota það. Bíllinn var flottari eða þess vegna fæturnir. Og svo nota menn bara ekki reiðhjól í smábæjum nema ef vera skyldi í enskum gamanþáttum sem eiga að gerast útá landi.
…
Reiðhjólið er hið fullkomna faratæki hér á Raró og tala nú ekki um þegar ég get skipt um gír og verið rafknúinn um stund. Kemst á tuttugu og fimm kílómetra hraða á þessari elsku. Og það er something else að hjóla hér meðfram ströndinni í 25 stiga hita undir bláum himni. Nokkrir skýjahnoðrar á hægri siglingu suður eftir, lufsast áfram eins og seiðandi djass á plötu með Chet Baker. Lyktin af þanginu, maður minn!
Rarotonga virðist vera einn svalur staður og reiðhjólið á hvergi betur heima. Við hjólum fram hjá skilti sem segir:
The faster you go, the worse the mess!
Akkúrat. Og hér ekki bara átt við hjólreiðar. Þessi rólegheitafílingur á eyjunni er hluti af ímynd hennar. Maður flýtir sér ekki á Raró og maður mætir ekki á réttum tíma, ekki einu sinni í flugið. Þeir kalla þetta Cooks time og spyrji maður um klukkuna segja þeir: Who cares!
Auðvitað bull eins og flestar svona þjóðarmýtur. Því miður. Allavega höfum við misst af strætó einu sinni. Ekki það, eyjaskeggjar virðast býsna svalir. Manni langar allavega til að halda að svo sé. Það segir auðvitað sitthvað um mig…
Eins og heima eru það túristar, furðufuglar og fátæklingar sem nota reiðhjól. Sjálfir nota þeir bíla en þó aðallega skellinöðrur. Siðað fólk. Seinna um daginn hittum við brúðkaupsljósmyndarann okkar, hana Melaine Cooper, og ég spyr hana útí þetta. Hún segir að reiðhjólið hafi verið helsti fararskjóti eyjunnar þangað til menn byrjuðu að eignast peninga og bensínfarartækin, þá sérstaklega bílarnir, urðu tákn um velgengni. Í takt við þessar breytingar jókst hraðinn á eyjunni (hámarkshraði samt ekki nema fimmtíu): Fólkið varð stressaðra, gerði meiri kröfur til sjálfs síns og annarra og gleymdi því jafnvel að vera kurteist við ókunnuga hvítingja eins og Melaine og okkur.
Hún er innflytjandi frá Nýja Sjálandi og saknar þeirra tíma þegar eyjaskeggjar voru saklausir. Auðvitað gerir hún það. Ég harma að menn geti keypt ferska ávexti í Mjóafirði. Það var svo miklu meira kjút þegar þeir fengust bara niðursoðnir. Eins og aðrir vestrænir túristar dýrka ég dauða af allskonar tagi.
Melaine býr hér hluta af árinu en vinnur vinnu sem hún getur sinnt allsstaðar. Hún er fegin, segist fyllast innilokunarkennd ef hún dvelur hér of lengi og þá fer hún heim eða í ferðalag til Suður Ameríku með nýja kærastanum sínum.
Býsna draumkennt líf sem hún lýsir og ég velti því fyrir mér eitt andartak hvort ég sé að tala við geimveru. Búum við virkilega á sömu plánetu?
…
Bærinn sem við hjólum til heitir Avarua og er höfuðstaður Cookseyja. Hér búa rúmlega tíu þúsund manns en vegna þess hve bærinn er gróinn virðist hann vera mun minni og maður veltir fyrir sér hvar menn geyma þessar þúsundir. Bærinn er engu að síður fullur af þéttvöxnum eyjaskeggjum (um sjötíu prósent íbúa eru yfir kjörþyngd) í litskrúðugum stuttermaskyrtum og stuttbuxum í stíl. Allir (hver einn og einasti) ganga í sandölum.
Og þegar hæna gengur yfir götuna og neyðir mann til að hægja á sér og sveigja til vinstri er maður minntur á að við erum stödd í krummaskuði í miðju Kyrrahafinu, rétt sunnan við miðbaug, fjórtán þúsund kílómetrum frá Reyðarfirði, frá vinum og fjölskyldu, frá tíkinni Þoku.
Minnispunktar úr ferðalagi (6)
Feb 12Komin til Delhi.
…
Alls staðar er fólk, alls staðar er hávaði, alls staðar er eitthvað að gerast sem manni finnst að maður verði að sýna fulla athygli. Og alltaf eitthvað helvítis bras. Auðvitað kemur leigubíllinn ekki sem við höfðum þó pantað með nokkurra daga fyrirvara, auðvitað talar nýi leigubílstjórinn (ekki Indverji heldur frá einhverju “Stan”) ekki ensku, auðvitað biður hann einhvern kunningja sinn um að bera töskurnar fyrir okkur sem krefst síðan peninga fyrir óumbeðna vinnu. Og auðvitað móðgast leigubílstjórinn þegar ég gef sterklega til kynna að ég nenni ekki að chitchatta við hann á táknmáli.
Auðvitað hendir hann okkur út eftir klukkutíma akstur við vegkant einhvers staðar í andskotanum, ypptir öxlum, hristir hausinn og ekur í burtu 600 rúbíum ríkari. Ég meina, hann vissi ekki hvar hótelið var og þá náttla skilur maður bara þessa Austfirðinga eftir einhvers staðar, ha? Ég meina, hver hefði ekki gert það? (Takiði eftir kaldhæðninni, takiði eftir hvað ritara langar til að gera við þennan mann? Áttiði ykkur á því að hann langar til að drepa hann með berum höndum, slíta úr honum barkann og éta hann með sinnepi. Auðvitað gerir hann það ekki vegna þess að hann er svo FOKKING vel upp alinn!).
Auðvitað birtist þá skælbrosandi snákur í mannsmynd sem segist alveg vita hvar Ginger Hotel er, bendir uppí loftið og heimtar peninga. Auðvitað lendum við inn á einhverri túristaskrifstofu þar sem ekki er að finna einn túrista en að minnsta kosti fimm starfsmenn. Allt karlmenn og auðvitað allir með yfirvaraskegg. Einn þeirra getur talað ensku og virðist vilja hjálpa okkur en auðvitað kemur þá annar maður aðvífandi (í fullum herklæðum!), angandi af brennivíni, og segir þennan sem við teljum vera ókei vera vitleysing. Segir “Don’t trust him, he’s bad man.”
Auðvitað treystum við honum samt. Ég meina, hann talar ensku og angar ekki af áfengi. How could we not!?
Enskumælandi maðurinn reddar okkur nýjum leigubílstjóra og áður en hann kveður segir hann:
“Under any circumstances do NOT pay this man until he has found your hotel and the car is right by the entrance!”
Að því loknu réttir hann fram lúkuna og Esther gefur honum peninga. Í þessu landi krefjast jafnvel englarnir þóknunar.
Finnum hótelið eftir tíu mínútur (enda tuttugu hæða blokk sem trónir yfir öllu) en þurfum að hringsóla í kringum það nokkrum sinnum þar sem vegurinn að innganginum finnst ekki. Auðvitað fokking finnst hann ekki! Ég meina, þannig hlýtur það bara að vera, hahaha! Þetta er fullkomlega eðlilegt!
Ég er byrjaður að tárast.
…
Auðvitað er hitinn að gera mig brjálaðan og ég sé fyrir mér árás okkar beggja á leigubílstjórann þar sem við bítum hann á háls, drekkum úr honum blóðið og hendum líkinu fyrir alla helvítis flækingshundana sem eru þarna auðvitað skítandi útum allt. Auðvitað geri ég ekki neitt slíkt heldur segi ÓGEÐSLEGA pirraður:
“Þetta helvítis land verður aldrei heimsveldi. Það virkar ekki neitt hérna!”
Endurtek þetta síðan á ensku.
Finnum loks veginn að hótelinu og auðvitað er herbergið viðbjóðslega ljósblátt, lökin skítug og vatnið ódrekkandi. Við sofnum áður en við getum ákveðið að skipta um hótel. Sem betur fer. Sú leit hefði endanlega gert útaf við mig. Vakna fjórum tímum síðar kófsveittur og rétt næ að setjast á klósettið áður en baneitrað nanbrauð og stress trukkast úr mér af fullum krafti.
Djöfull er gaman að ferðast.
