Esther Ösp

Þá erum við Jón búin að bóka og borga öll flug og þessi langþráða og margumtalaða ferð loksins að verða að veruleika. Það verður ekki aftur snúið úr þessu.

Skoða Hringferð Estherar og Jóns á stærra korti

Eins og sjá má verðurtöluvert span á okkur. Það verður t.d. spennandi að sjá hvernig við verðum í höfðinu eftir 11 klst langt flug og 8 tímabelti. Svo verðum við örugglega farin að þekkja flugvöllinn í Singapore ágætlega, a.m.k. eftir þriðju millilendinguna þar.

Ég hef lúmskan grun um að íslensk, vel kæst skata komi aldrei til með að bragðast jafnvel og á þorláksmessukvöld – þegar við komumst alla leið heim.

[Athugasemdir: 2]

[Athugasemdir: 0]

Framan af

Ég var lengi að gera upp við mig hvort ég ætti að gefa kost á mér á lista Fjarðalistans fyrir kosningarnar í vor. Ég hef alltaf haft verið ofsalega meðvituð um að vera utan að landi, þótt vænt um mínar heimaslóðir, fylgst vel með þegar ég hef verið að heiman og verið ákveðin í að setjast þar að til framtíðar. Áhuginn á bæjarmálum er mér líklega í blóð borinn, ásamt innrætingu heiman frá um að vera ekki hrædd við að láta í mér heyra og taka þátt. Að því leyti hef ég alltaf verið viss um að mig langaði að starfa að bæjarmálum.

Það sem ég var hins vegar lengi að gera upp við mig var tvennt.

Annars vegar var ég nýbúin að klára meistaranámið mitt. Ég hafði haft þann háttinn á með báðar háskólagráðurnar að vera nánast allan tímann í fullri vinnu með náminu. Tíminn sem ég átti aflögu var því yfirleitt af skornum skammti og ég var farin að sjá fram á að geta sökkt mér í öll áhugamálin mín þegar ég lyki seinni gráðunni. Þegar henni lauk rann upp fyrir mér að líklega er ég búin að ala sjálfa mig upp í því að hafa alltaf mikið fyrir stafni. Bæjarmál væru því fínt aðaláhugamál næstu 4 árin.

Hins vegar var ég ekki alveg viss um að ég einfaldlega nennti öllu bögginu sem fylgir bæjarpólitíkinni. Þau órjúfanleg bönd sem þessir hlutir eru bundnir eru það sem gerir það af verkum að mikill fjöldi áhugasams og duglegs fólk hreinlega nennir þessu ekki. Skiljanlega. Það er auðvitað svolítið undarlegt að sækjast eftir starfi sem er að stærstum hluta unnið í algjörri sjálfboðavinnu og færa þeim sem í það ráðast alltaf skammir í hattinn, leiðindi og ómálefnalegt þras. Auðvitað fylgir margt skemmtilegt starfinu en það er sama hvernig bæjarfulltrúi vinnur og hversu margt gott hann gerir, það verður alltaf til hópur fólks sem er hundóánægt með hann. En þannig er það og verður alltaf. Ég ákvað, eftir mikla umhugsun, að láta slag standa. Maður þarf svo sem ekkert annað en að blogga til að fólk snúi meðvitað út úr því sem maður segir, geri manni upp allskyns skoðanir og hugmyndir og telji sig gjörþekkja mann að innan sem utan.

Jæja. Ég ákvað að taka þátt. Fyrst og fremst gerði ég það vegna þess að (og þessu trúir náttúrlega ekki nokkur maður eftir að hafa orðið vitni að stjórnmálum hér á landi síðustu misseri) mér þykir vænt um Austfirðina en ég segi það satt. Þetta var fyrsta ástæðan. Önnur ástæðan var sú að mér finnst margt í Fjarðabyggð alveg frábært en mér finnst líka margt ekki svo frábært. Sumsé, mér finnst Fjarðabyggð efnilegt sveitarfélag og langar að leggja mitt af mörkum til að staðirnir sem ég, fjölskyldan mín, tengdó, vinirnir, kunningjarnir og samborgararnir búa á geti verið enn betri. Þriðja ástæðan er sú að ég þoli fátt verr en fólk sem agnúast, kvartar og kveinar yfir allskyns málum við eldhúsborðið heima hjá sér, hefur ýmsar hugmyndir, lausnir og svör á reiðum höndum en gerir síðan ekkert í málunum. Það er ekki nóg að vera bara alltaf þeinker, eins og góður maður benti á. Maður verður stundum að vera dúer líka.

Kosningabaráttan

Það var líklega barnalegt af mér en ég batt vonir við það framan af kosningabaráttunni að frambjóðendur myndu halda sig við sannleikann í flestum tilfellum. Auðvitað bjóst ég við því að menn myndu takast svolítið á; túlka, leggja út af og gera mikið eða lítið úr orðum og gjörðum andstæðinganna og sinna eigin, allt eftir því hvað við ætti. Það er nú bara bæði eðlilegt og skemmtilegt í kosningabaráttu. Ég bjóst samt ekki við því að menn myndu ljúga blákalt, aftur og aftur, meira að segja um hluti sem auðvelt er að fletta upp í fundargerðum eða öðrum plöggum. En það gerðu Sjálfstæðismenn nú samt. Mér fannst þetta sérstaklega undarlegt upp á að horfa. Ég hélt að fólkið sem skipar þann lista hefði meiri trú á sjálfu sér en svo að það þyrfti að skálda upp afrek til að hreykja sér af.

En það er kannski ekki skrítið að sjálfstraust Sjálfstæðisflokksins hafi ekki verið mikið fyrir kosningarnar. Það er ekkert grín að kenna sig helsta hrun- og spillingarflokkinn. Sjálfstæðisflokkurinn er auðvitað búið að vera handónýtt vörumerki í tæplega tvö ár, enda hefur hann sjaldnast komið fram undir nafni í auglýsingum heldur kynntur sem XD. Og hvar er blessaður fálkinn? Er búið að skjót’ann, grill’ann og ét’ann?

Talið upp úr kjörkössunum

Ég hef heyrt í og af mörgum svekktum Norðfirðingum síðstu daga. Auðvitað hef ég heyrt í nokkrum svekktum Fjarðabyggðarbúum til viðbótar en svo virðist sem svekkelsið á Norðfirði beinist allt að einum manni. Mörgum Norðfirðingum virðist finnast það bæði óvænt og óásættanlegt að sveitungi þeirra og oddviti Framsóknarflokksins í Fjarðabyggð, Jón Björn Hákonarson, hafi gengið til samstarfs við Sjálfstæðisflokkinn. Á Norðfirði er fólk sem virðist telja sig eiga Jón Björn. Það fólk er ekki í aðdáendaklúbbi Sjálfstæðisflokksins og telur því að hann hafi svikið sig. Þetta hef ég ekki heyrt frá einum eða tveimur, heldur miklu fleirum. Ég er ekki viss um að fjöldi þessara svekktu Norðfirðinga hlaupi á hundruðum en mikið svakalega heyrist hátt í þeim.

Ég skil þetta svekkelsi ekki, sama hvað ég reyni. Mér finnst bæði órökrétt og ólýðræðislegt að telja Jón Björn vera svíkja einhvern. Nú er það einfaldlega þannig, sama hvort mönnum líkar betur eða verr, að ef einhver sigraði kosningarnar í Fjarðabyggð var það Sjálfstæðisflokkurinn. Hann gjörsigraði náttúrlega ekki – það er ekki hægt að tala um neitt rúst – en hann sigraði samt. Fylgi flokksins fór úr 33,5% í 40,5% og hann varð stærsti flokkurinn í Fjarðabyggð. Framsóknarflokkurinn bætti við sig rúmlega 3 prósentustigum og við í Fjarðalistanum töpuðum rúmlega 2 stigum. Svona kusu íbúarnir (þ.e.a.s. sá hluti þeirra sem mætti á kjörstað). Af hverju í ósköpunum ætti flokkurinn sem er með flest x-in frá íbúnum ekki að eiga frumkvæðið að meirihlutaviðræðum?

Það er ekki nokkur manneskja á Fjarðalistanum sem hefði getað hugsað sér að halda áfram í því meirahlutasamstarfi sem nú er að líða undir lok. Ástæða hefur ekkert með samstarfið að gera heldur allt með úrslit kosninganna. Auðvitað hefði fráfarandi meirihluti geta þrjóskast við, haldið áfram í samstarfi eins og engar hefðu kosningarnar verið og þar með hundsað vilja íbúa. En menn verða að kunna að tapa í pólitík líka, ekki bara vinna.

Við taka spennandi og skemmtilegir tímar. Mig verkjar ekki í spékoppana vegna einhverrar uppgerðar bjartsýni. Ég segi þetta í fullri einlægni. Ég hef trú á því að við verðum góður minnihluti. Þó við höfum auðvitað ekki fengið þá niðurstöðu úr kosningunum sem við helst vildum, þá engin hætta á að við gleymum þeim 684 íbúum sem kusu okkur. Við ætlum við vinna fyrir þá og auðvitað alla hina íbúana í Fjarðabyggð líka. Í mörgum málum eru flokkarnir allir sammála. Við á Fjarðalistanum munum leggja okkur öll fram um að vinna að þeim málum heilshugar. Þá skiptir engu máli hvort menn eru í meiri- eða minnihluta. Þegar hins vegar kemur að málum sem við erum ósammála meirihlutanum í, þá munum við ekki verða lufsulegur minnihluti sem ýmist situr hjá eða samþykkir með semingi. Við munum halda okkar stefnu og ekki muldra neitt ofan í hálsmálin þegar tekin eru fyrir erfið mál.

Ég held að það komi til með að fara Fjarðalistanum vel að vera í minnihluta næstu 4 árin vegna þess að (og nú vona ég að enginn gubbi yfir lyklaborðið þegar hann les þetta) í því felast ákveðin tækifæri. Það var kominn tími til að fá nýtt fólk á þennan lista og þó það hafi falist ákveðnar áskoranir í því að skipta nánast öllum út á einu bretti, þá gefur það líka  ýmsa möguleika. Mér finnst þeir sem nú ljúka störfum fyrir Fjarðalistann í flestum tilfellum hafa unnið vel og geta dregið sig í hlé með góðri samvisku. Flokkurinn sjálfur hefur hins vegar ekki verið með nokkru lífsmarki í nokkur ár og nú er kominn tími til að bæði hnoða og blása.

[Athugasemdir: 5]