Esther Ösp

Mér finnst síld ekki góð og hefur aldrei fundist. Sérstaklega finnst mér ógirnilegt þegar henni er sökkt í skærgult eða neonbleikt sull.

Í nótt dreymdi mig fólk að æla og það mikið og lengi. Raunar var draumurinn ekki ósvipaður æluatriðinu úr Guest House Paradiso, einni minni eftirlætis kvikmynd. Munurinn var hins vegar sá að fólkið ældi ekki eiturgrænni geislavirkri ælu eins og á gistihúsinu, heldur neonbleikri síldarælu.

Undarlegt.

[Athugasemdir: 1]

Ég held að það lofi góðu þegar ráðherrar segja bæ, en ekki vertu sæl eða blessuð í símann.

[Athugasemdir: 1]

Þú veist að þú ert orðin húsmóðir þegar þú notar stíflueyði – fyrirbyggjandi.

[Athugasemdir: 1]

Í dag er öskudagur, leiðinlegasti dagur ársins.

Þessi dagur er jafn ömurlegur núna þegar maður er fullorðinn og hann var æðislegur þegar maður var krakki. Nú neyðist maður til að sitja undir rammfölskum og síendurteknum leiðindalögum allan daginn og fær ekki einu sinni nammi fyrir vikið.

Tímasetning þessa dags er furðuleg. Eftir helgina tekur bolludagurinn við. Frábært að borða rjóma,  súkkulaði og sultu með góðri samvisku í skjóli hefðanna á mánudegi. Daginn eftir treður maður sig síðan út af saltkjöti og baunum. Þegar maður situr svo sársvangur í fráhvarfi eftir átdagana skellur öskudagurinn á. Ekki er nóg með að raddbandasargið hljómi um allan bæ, heldur horfir maður upp á krakkaskara með súkkulaðitauma niður á maga á meðan maður kjammsar á kálinu sínu.

Til allrar hamingju er skrifstofan mín eins langt frá móttökunni og mögulegt er og á henni er líka hurð sem hægt er að loka. Eins gott fyrir Grinch öskudagsins.

[Athugasemdir: 0]

Febrúar er stysti mánuður ársins. Mér sýnist febrúar árið 2009 þó ætla að verða enn styttri en venjulega.

Mánuðurinn er rúmlega hálfnaður og ég man hreinlega ekki eftir því að hann hafi byrjað. Engu að síður erum við Jón búin að pakka niður búslóðinni okkar (sem mér er fyrirmunað að að skilja að hafi komist inn í litlu íbúðina okkar, svona þegar ég sá alla kassana a.m.k.). Á sunnudaginn fengum við nokkrar karlmenn úr báðum fjölskyldum til liðs við okkur og á einhvern óskiljanlegan hátt tókst okkur öllum að stafla og troða dótinu inn í bíla og upp á kerrur, þrífa, rúnta með búslóðina á Reyðarfjörð og drösla henni allri saman inn í húsið á aðeins 5 klst. Þvílík lipurð og útsjónasemi hefur aldrei sést á Héraði áður. Við Jón tókum okkur frí frá vinnu í gær og fyrradag til að skrúfa, raða og þrífa. Frí er náttúrlega algjör þversögn í þessu samhengi, en allt það nauðsynlegasta er komið á sinn stað og bara örfáir hálftómir pappakassar eftir. Restin bíður betri tíma því nú er seinni helmingur febrúarmánaðar hafinn.

Á eftir flýg ég til Reykjavíkur til að taka einn dúndurdag, því á morgun hyggst ég fara til tannlæknis og funda tvisvar; fyrst með vefsíðuhönnuði og svo með grafískum hönnuði. Í bítið á föstudag sest ég upp í rútu með öðrum mastersnemum úr Háskóla Íslands. Við ætlum að eyða tveimur dögum í nágrenni Hala í Suðursveit og öðrum tveimur í kringum Höfn í Hornafirði. Á þriðjudaginn tekur svo við bílferð heim á Reyðarfjörð þar sem ég mun snúa aftur til hins daglega lífs í heila 4 daga, en það þeim loknum höldum við Jón bæði til Reykjavíkur. Hann ætlar vonandi að láta skjóta leiser í augun á sér og ég ætla að læra um miðlun og markaðssetningu. Þegar við komumst loksins heim fyrir alvöru, þann 7. mars, verður febrúar löngubúinn og við trúlega líka.

Ég er nú þegar ógeðslega þreytt. Viðbjóðslega, jafnvel. Það er engin smá líkamsrækt að flytja þegar maður á mikið af dóti. Ég verð bara að reyna að sofa um miðjan mars.

[Athugasemdir: 1]

Mér finnst pínulítið kaldhæðnislegt að fólk sé í auglýsingum hvatt sérstaklega til að kaupa íslensk blóm á Valentínusardaginn.

Ég hvet fólk, enn eitt árið, til að sniðganga þennan ameríska dag. Við eigum hér bæði bónda- og konudag og þeir eru mun flottari.

[Athugasemdir: 6]

Einstaka sinnum finnst mér að við ættum að taka upp opinberar aftökur. Ég held að það væri t.d. ágætis lausn að afhausa með fallöxi manninn sem nauðgaði dóttur sinni frá eins til þriggja ára aldurs. Í Smáralind hugsanlega. Eða á Austurvelli.

[Athugasemdir: 0]

Í samböndum er nauðsynlegt að kunna að miðla málum og semja.

Í kvöld sömdum við Jón um að ég myndi ekki telja hversu marga kassa bækurnar hans fylla og hann lofar að telja ekki hversu marga ruslapoka þarf undir fötin mín.

[Athugasemdir: 0]

Í fyrstu merkir maður alla kassa mjög skilmerkilega með lýsandi orðum fyrir innihaldið.

Í lok pökkunar eru kassarnir sem merktir eru ýmislegt orðnir flestir. Ekki mjög skilmerkilegt, en þó mjög lýsandi.

[Athugasemdir: 0]

Ég hef nokkrum sinnum áður skrifað um þá furðulegu staðreynd að Egilsstaðir sé bær sem byggist upp á þjónustu en á sama tíma sé þjónustan yfirleitt arfaslöpp og stundum fullkomlega ömurleg. Í dag nenni ég ekki að svekkja mig á því hversu margar stofnanir og fyrirtæki hér í bæ hafa leitt til þessarar skoðunar minnar, heldur minnast á undantekninguna sem sannar regluna.

Hér á Egilsstöðum er stórt safnahús. Á loftinu í því húsi er bókasafn Héraðsbúa staðsett og þar vinna tvær þær yndislegustu konur sem ég hef kynnst hér í bæ. Ég hef þurft að heimsækja bókasafnið reglulega síðustu árin vegna námsins sem ég hef stundað, því oft á tíðum getur verið svolítið erfitt að vera fjarnemi í 700 km fjarlægð frá Þjóðarbóklöðunni. Ýmist þarf að fá bækur lánaðar á milli safna, greinar skannaðar inn í tölvu eða ljósritaðar. Þessu fylgir óttalegt vesen; leit, símtöl, reddingar og sendingar. Þetta gera þessar frábæru konur allt með bros á vör og gengu jafnvel svo langt í hjálpseminni við mig í vor að skilja nokkrum sinnum eftir skilaboð í talhólfinu þegar þær rákust á bækur sem þær héldu að gætu hugsanlega gagnast mér eitthvað.

Þegar maður býr í “þjónustubæ” þá kemst maður fljótt að því að góð þjónusta er ekki sjálfsögð. Það verður auðvitað til þess að maður kann enn betur að meta þjónustuna í þessi fáu skipti sem hún er góð – hvað þá þegar hún er svona framúrskarandi. Það lá því beint við, þegar ég bakaði kökur í tilefni þess að hafa lokið við BA-ritgerðina, að baka eina aukaköku til að færa kounum á bókasafninu. Það mætti halda að kakan hefði verið úr skíragulli, slík var ánægjan. Þannig er þetta oftast með fólk sem allt vill gera fyrir mann, því finnst minnsta viðleitni til baka vera gríðarleg – þó manni finnist sjálfum að hún sé alveg sjálfsögð.

Þó blessaðar konurnar séu auðvitað ekki orðnar “ævafornar”, eins og þær halda sjálfar fram, þá er ljóst að þær munu ekki sjá um bókasafnið í marga áratugi í viðbót. Þjónustunni mun óhjákvæmilega hraka þegar þær hætta, sama hver tekur við, því enginn mun komast með tærnar þar sem þessar konur hafa hælana í þjónustulund, hjálpsemi og almennum elskulegheitum.

Ég legg að endingu til að Fljótsdalshérað heiðri þessar frábæru konur við fyrsta tækifæri fyrir framúrskarandi þjónustu og liðlegheit. Hér eru reglulega veitt allskyns menningar- og ómenningarverðlaun. Það hlýtur að mega sjá af einni styttunni og blómvendi.

Amen.

[Athugasemdir: 1]

« Fyrri skrif