Esther Ösp

• Ég er alveg lönguhætt að hafa húmor fyrir launaseðlinum mínum. Eins og mér finnst börnin í bekknum mínum nú snjöll, samstarfsfólkið skemmtilegt og flesta daga bara gaman í vinnunni, þá er kennslan orðin ansi hreint dýrt áhugamál. Ég tók því þá ákvörðun í jólafríinu mínu að þetta væri orðið ágætt og nú væri mál að snúa sér að einhverju sem hugsanlega er hægt að lifa á. Næstu vikurnar voru atvinnuauglýsingarnar mín biblía og fyrir páska réði ég mig í nýtt starf. Um leið og grunnskólarnir skella í lás í vor (já, ekki degi seinna) hef ég störf sem kynningarstjóra Skógræktar ríkisins. Ég kem því ekki til með að eiga nokkurt einasta sumarfrí en ég er óhemjuspennt yfir því að vera aftur komin í almannatengslin og er strax komin með fullt af hugmyndum í kollinn.

• Í páskrafríinu var lítið sofið fram eftir, heldur dagarnir teknir snemma og mikið lesið og skrifað. Mér sýnist ég vera svona u.þ.b. hálfnuð með B.A.-ritgerðina fyrir vikið. Viðfangsefnið verður áhugaverðara með hverjum deginum og mér finnst mun skemmtilegra að skrifa þessa blessuðu ritgerð en ég þorði að vona. Henni verður vonandi skilað í júní og punkturinn þar með settur aftan við íslenskugráðuna

• Nú eru tvær vikur í okkar ástkæra Rufus og ofurrómantískan málsverð á Lækjarbrekku. Við eigum víst pantað “vinsælasta borðið í húsinu”. Það hljómar ekki illa.

• Enn stunda einhverjir nafnlaus athugasemdaskrif. Frekar 2002 eitthvað, en hressandi retro engu að síður.

[Athugasemdir: 0]

 

 

 

 

 

[Athugasemdir: 0]

Við sköthjú rifum okkur á lappir kl. 5:30 í gærmorgun til að fara í hina árlegu göngu í Páskahelli á Neskaupstað. Eftir um hálftímagöngu komumst við á leiðarenda og vörusvikin komust upp. Páskahellir er enginn hellir. Það er á mörkunum að hægt sé að kalla þetta skúta.

Svo segja sumir á Austfirðingar séu ekki að nýta öll þau tækifæri sem þeir hafa í ferðaþjónustu. Það gagnstæða á við um Norðfirðinga. Þeir sannfæra mann um að það sé snjöll hugmynd að berjast á fætur um miðja nótt til að ganga í einhvern sögufrægan helli sem hulinn er þjóðsöguljóma. Skiptir litlu þó að hellirinn sé í raun ekki til lengur.

[Athugasemdir: 1]

Ég er fyrir löngu búin að týna tölunni á öllum þeim rauðhausabröndurum sem ég er búin að lesa síðustu mánuði en þessi er mér eftirminnilegastur:

A woman had just given birth and the doctor went outside to tell her husband. The doctor said “I have some good news and some bad news”. The man said “Oh ok. Give me the bad news first”. The doctor tells him the bad news, that the baby has red hair. The man then asks for the good news and the doctor says “The baby’s dead!”.

[Athugasemdir: 0]

Það er nauðsynlegt að læra af mistökum, líka mistökum annarra. Ég ætla að gera það. Í þessu tilfelli mistökum Hannesar. Á fyrstu 4 blaðsíðum B.A.-ritgerðarinnar minnar eru 38 tilvitnanir.

Hugsa að þetta sleppi.

[Athugasemdir: 1]

Þegar maður reynir að skrifa ritgerð með vitin full af slími og verk í höfðinu, þá er varla hægt að segja að skrifin gangi ljómandi. Við þessar kringumstæður er bráðnauðsynlegt að stappa í sig stálinu með því að horfa t.d. á einn þátt af Beauty and the Geek.

“It’s not that I’m stupid,” sagði hún. “I just don’t know stuff.”

Aha. Jebb.

[Athugasemdir: 0]

Það er nú bara þannig, þegar maður liggur veikur heima hjá sér og reynir samt að skrifa ritgerð, að það þarf ekki merkilegri hluti til að skemmta manni en að hér á Íslandi búi kona sem heitir Sonya Ericsson.

[Athugasemdir: 1]

Ég á litla frænku sem er að verða níu ára. Jah, hún er auðvitað ekkert lítil lengur en ætli ég megi ekki kalla hana litla þar sem ég er orðin “kona”. Hún er ansi hreint ákveðin og hefur miklar skoðanir, kostir sem ég met alltaf mikils – sérstaklega í stelpum. Hún minnir mig stundum á mig þegar hún bítur eitthvað í sig.

Öll viljum við að einstaklingarnir sem standa okkur næst séu sterkir og láti ekki traðka yfir sig. Það er þó ekki alltaf auðvelt að eiga ákveðin börn. Móðir þessarar níu ára frænku minnar vissi t.a.m. ekki alveg hvernig hún átti að snúa sér þegar sú stutta harðneitaði að taka þátt í árshátíðarleikritinu, Ávaxtakörfunni, sem hún kunni orðið utanað þegar hún var nýfarin að tala. Ástæðan fyrir því að hún vildi ekki vera með: hún fékk ekki nógu stórt hlutverk.

Þegar mamma hennar sagði mér frá þessu þá rifjaðist upp fyrir mér aðdragandi árshátíðar skólans míns fyrir 15 árum, þegar ég var einmitt 9 ára líka. Bekkurinn minn setti á svið einhverja popp-útgáfu af Nýju fötum keisarans. Aldrei þessu vant leist mér ekkert á árshátíðina. Bara alls ekki. Ég neitaði ég að vera með. Ástæðan: ég fékk ekki nógu stórt hlutverk.

Ég þrjóskaðist við þangað til nokkrir dagar voru í árshátíðina og uppskar að lokum stærra hlutverk. Ég fékk að leika saumakonuna, sem í þessari útgáfu skipaði stóran sess í sýningunni og neyddist til að læra alla rulluna utanbókar á afar skömmum tíma. Það sama má segja um hana frænku mína. Hún stóð að lokum glottandi á sviðinu sem Gedda gulrót.

Ég er hreinlega ekki viss um að öll 9 ára börn geri sér grein fyrir því að hlutverkaskipan umsjónarkennarans eigi að hefjast á samningaviðræðum, ekki einræðisákvörðunum.

[Athugasemdir: 3]

Í fréttum er þetta helst.

Við Jón skruppum til Reykjavíkur í 19 klst. um helgina. Fórum á árshátíð RÚV. Ljómandi fín árshátíð: góður matur, ágæt skemmtiatriði og skemmtilegt fólk. Erum búin að græða allnokkra fimmþúsundkarla hjá Séð&Heyrt með því að kjafta hver fór í sleik við hvern, hversu margir komust á röflstigið og hverjir ældu í silkiblómapottana á Grand Hótel. Á árshátíðnni flutti Laddi brot úr sýningunni sinni. Af hverju tugir þúsunda hafa keypt sig inn á þessa froðu er mér algjörlega óskiljanlegt. Úff, þetta var í sama gæðaflokki og Kallakaffi.

Í gær fór héraðskeppni Stóru upplestrarkeppninnar fram á Egilsstöðum. Við í 7.E. áttum fjóra fulltrúa sem stóðu sig allir ljóóómandi vel. Ég fylgdist stolt með úr salnum og ekki skemmdi nú fyrir að ná verðlaunasæti. Keppnin gengur þannig fyrir sig að 6 lesarar eru valdir úr báðum 7. bekkjunum í Egilsstaðaskóla sem síðan keppa innbyrðis í undankeppni. Fjórir úr þessum 12 manna hópi komast síðan áfram í héraðskeppnina þar sem veitt eru peningaverðlaun fyrir þrjú efstu sætin. Stax í undankeppninni voru allir 6 upplesararnir úr bekknum mínum búnir að ákveða hvað þeir ætluðu að gera við peningana sem þeir fengju í fyrstu verðlaun. The Secret, hvað?!

Það er svo sem fleira í fréttum en ekkert sem er tímabært að tala um ennþá. Og NEI, ég er ekki ólétt. Ég skal sanna það með óhóflegri áfengisdrykkju og sushi-áti fyrir hverjum sem það vill.

[Athugasemdir: 4]

 Kiddi er staddur á Jamica, í sinni fyrstu utanlandsferð. Svæðisútvarpið talaði við hann í gær.

“Eins og margir vita, þá hef ég verið að passa kettina fyrir Bjartmar Guðlaugsson, þegar hann þarf að fara eitthvað í burtu.”

“Ég verð nú að játa að það er nú dálítið hallærislegt diskótekið sem er hérna í byggingunni. Ég fékk dálítið menningarlegt sjokk þegar ég kom þangað inn.”

“Þegar ég fór á diskótek tveim dögum eftir að ég kom út þurfi ég auðvitað að sýna smá show. Það skipti engum togum að gólfið tæmdist og ég naut mín bara.”

“Þannig var það, að ég bara sló sem sagt í gegn og var bara alveg eins og innfæddur. Dansarnir mínir, sem ég hef verið að sýna eru bara eins og innfæddir eru að sýna hér í dag.”

Ó, hvað mér þykir vænt um hann Kidda. Hérna er allt viðtalið.

[Athugasemdir: 2]

« Fyrri skrif